خدايا! بر محمّد، بنده‌ات و فرستاده‌ات درود فرست؛ همو كه ما را با او از گم‌راهى به راه آوردى و از نادانى به دانايى كشاندى و از نابينايى به بينش رساندى و ما را با او در شاه‌راه روشن و راه تقوا نگاه داشتى و از اعماق تباهى‌ها به سوى همه نيكى‌ها بيرون كشيدى و ما را از لبه پرتگاه هلاكت نجات بخشيدى.

خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست؛ درودى برتر، كامل‌تر، شريف‌تر، بزرگ‌تر، پاك و پاكيزه‌تر، تام‌تر و عام‌تر، عزيزتر و پاكيزه‌تر و بالنده‌تر، نيكوتر و زيباتر از درودى كه به هر يك از جهانيان فرستاده‌اى. خدايا! جايگاهش را در قيامت، باشكوه و حالش را پيش روى مردمان، بزرگ بدار. خدايا! روز قيامت، نزديك‌ترين جايگاه مردم به خودت و والاترين مكان و وسيع‌ترين مجلس نزد خودت و با شكوه‌ترين و رفيع‌ترين منزل را از آنِ محمّد و خاندان محمّد قرار بده.

خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و نيز بر امامان هدايت، حجّت‌هاى بر خلقت، راه‌نمايان به سنّتت، درى كه از آن [به سوى خدا] مى‌آيند، مترجمان وحى‌ات، عاملان به سنّتت، سخنگويان به حكمتت و گواهان بر آفريده‌هايت.

خدايا! با آنان‌[١] پراكندگى‌ها را به اتّحاد تبديل نَما و شكاف‌ها را پُر كن و ستم را بميران و عدالت را پديدار كن و زمين را با طول عمرشان زينت ده و با يارى‌ات استوارشان كن و با هراس انداختن [در دل دشمن‌] يارى‌شان ده و ياورشان را تقويت كن و واگذارنده‌شان را وا گذار و بر آن كه با ايشان دشمنى مى‌كند، خشم بگير و هر كه را به آنها ستم مى‌كند هلاك كن و سران گم‌راهى را به دست ايشان درهم شكن و نيز بدعت‌گذاران و كسانى‌

[١]. از اين جا به طول يك پاراگراف، در الإقبال با اندك تفاوت‌هايى آمده كه از جمله آوردن ضمير مفرد به جاى‌ضمير جمع است كه به امام زمان عليه السلام باز مى‌گردد و آغاز آن چنين است:« خدايا! بر وليّت كه منتظر امرت و منتظر گشايش كار اوليايت است درود فرست. خدايا! پراكندگى‌ها را با او پيوند بزن، و جدايى‌مان را با او به همبستگى بدل كن، و با او ستم را نابود ساز، و عدالت را برملا كن، و با طولانى كردن ماندگارى او، زمين را بيارا. او را با يارى خود تأييد نما، و با ترساندن‌[ دشمنان‌]، او را پيروز كن ...».