١١٠٢. مصباح المتهجّد- به نقل از ابن عيّاش-:[٣] جبير بن عبد اللَّه برايم گفت: از روى توقيعى كه از طرف ناحيه مقدّسه به دست شيخ بزرگ، ابو جعفر محمّد بن عثمان رسيد، اين متن را نوشتم: «بسم اللَّه الرحمن الرحيم. در هر روز از ماه رجب، اين دعا را بخوان: خدايا! من از تو درخواست مى‌كنم به معناى همه آنچه واليان امرت تو را به آن خوانده‌اند؛ آن واليانى كه رازنگهدار تو، بشارت‌يافتگان امر تو، توصيفگران قدرتت و آشكاركنندگان بزرگى‌ات هستند. از تو مى‌خواهم به آنچه از خواستت در باره آنها گفتى [و موجود شد] و آنها را معادن كلمه‌هايت و ستون‌هاى توحيدت و نشانه‌ها و جايگاه‌ها [ى معرفت تقرّب به تو] قرار دادى؛ نشانه‌هايى كه هيچ جايى از آنها تهى نيست و هر كس تو را شناخته به آنها شناخته است و تفاوتى ميان تو و آنها نيست، جز آن كه آنان بندگان و مخلوق تو هستند و باز و بست و آغاز و پايانشان با توست. ياران و گواهان، آزمودگان و مدافعان و حافظان و پيش‌گامان اند كه آسمان و زمينت را با ايشان پر كردى تا آن جا كه يكتايى و بى‌همتايى‌ات پديدار شد.

به وسيله اينها و نيز به جايگاه‌هاى عزّتِ برخاسته از رحمتت و به مقامات و نشانه‌هايت، از تو مى‌خواهم كه بر محمّد و خاندانش درود فرستى و بر ايمان و استوارى من بيفزايى. اى نهان در پيدايى‌اش و پيدا در نهان و پوشيدگى‌اش! اى جدا كننده نور و تاريكى! اى وصف شده بى آن كه به ژرفايش توان رسيد! اى معروف بى آن كه مشابهى‌

[١]. سيّد على بن طاووس گويد: در سامرّا بودم كه سحر، دعاى قائم عليه السلام را شنيدم و بخشى از آن را كه به ذكر مردگان و زندگان مى‌پرداخت، حفظ كردم:« و آنان را در روزگار عزّت و فرمان‌روايى و تسلّط و دولت ما باقى بدار»- يا فرمود:« و آنان را زنده بدار»-. و اين در شب چهارشنبه سيزدهم ذى قعده سال ٦٣٨ بود.

[٢]. مهج الدعوات: ص ٣٥٢، المصباح، كفعمى: ص ٤٠٧، بحار الأنوار: ج ٩٥ ص ٤٥٠ ح ٢. گفتنى است بخش‌هاى اين دعا، به همين شكل پيوسته در ضمن دعاى فرج مفصّل آمده و در آنچه كفعمى، خواندن آن را پس از نماز حاجت آورده، به روايتى از امام رضا عليه السلام است، بى آن كه اين دعا به كسى نسبت داده شود.

[٣]. ر. ك: ج ٤ ص ٣٨٥ پانوشت ٢ ح ٧٢٩.