رشته علمى، اصولى توسّط دين، بيان شده باشد كه تبيين و تفريع آن، بايد توسّط انديشمندان و پژوهشگران، صورت پذيرد. براى توضيح بيشتر، بايد به چند نكته توجّه كرد:

. گزاره‌هاى دينى يا از جانب خداوند متعال، نازل شده‌اند و يا از جانب معصومان (عليهم السلام) صادر شده‌اند. لذا منبع گزاره‌هاى دينى، به همه حقايق، آگاه است. خداوند متعال، خود همه قوانين هستى را، چه در حوزه انسان و چه در حوزه طبيعت، وضع كرده است و معصومان (عليهم السلام) به كمك خداوند متعال، از آن‌ها آگاه‌اند. اين ويژگى، سبب مى‌شود كه سخنان آن‌ها، مطابق با قوانين حاكم بر عالمِ انسان و طبيعت باشد. بنا بر اين، گزاره‌هاى دينى، پشتوانه‌اى منطقى داشته، برگرفته از قوانين حاكم بر آفرينش‌اند. جالب اين كه هدف دانش نيز چيزى جز كشف اين قوانين و طبقه بندى آن‌ها نيست.

. هر چند گزاره‌هاى دينى، بر اساس قوانين حاكم بر هستى بيان شده‌اند؛ امّا مستقيماً به بيان اين قوانين نپرداخته‌اند. آنچه در ادبيات دينْ وجود دارد، آموزه‌ها و راه‌كارهايى براى موفّقيت زندگى بشر است كه مبتنى بر همان قوانين هستند و اين، بدان جهت است كه رسالت دين، هدايت و راه‌نمايى عموم مردم به سمت سعادت و موفّقيت است و عموم مردم، به مباحث علمى و فنّى نياز ندارند؛ بلكه راه‌كار و دستور العمل مى‌خواهند. كارى كه اولياى دين مى‌كنند، آن است كه قوانين حاكم بر حيات انسانى را به آموزه‌هاى كاربردى تبديل مى‌كنند تا راه‌گشاى عموم مردم باشد. اين، كارى است كه در همه رشته‌هاى دانش بشرى ديگر نيز اتّفاق مى‌افتد.

براى نمونه، يك پزشك، هرگز تئورى‌ها و مباحث دقيق علمى رشته تخصّصى خود را در نسخه تجويز شده براى بيمار نمى‌نويسد؛ بلكه با دستورهاى دارويى، فقط به نوشتن چند راه حل، بسنده مى‌كند؛ امّا اين راه حل‌ها، چه بسا مبتنى بر پژوهش‌هاى دقيق و عميقى باشد كه براى رسيدن به نتيجه قطعى، سال‌هاى طولانى زمان برده است. همچنين يك مهندس نقشه‌بردارى، هنگام ارائه نقشه ساختمان، به طرح مبانى نظرى و محاسبات فنّى نمى‌پردازد؛ بلكه خطوطى را رسم مى‌كند كه شكل ساختمان را مشخّص مى‌سازد و البته اين خطوط، بر پايه همان مباحث نظرى و