آشنايى با حديث - استادان دانشكده علوم حديث - الصفحة ١١٥ - جايگاه زراره نزد امامان

روزى يكى از دانشمندان شامى، به قصد مناظره با امام صادق (ع) و دشمنى با شيعه، به شهر مدينه مى‌آيد. او پس از ملاقات با امام (ع)، انگيزه خود را از سفر خويش، بازمى‌گويد و درخواست مناظره خود را با آن حضرت در دانش‌هاى گوناگون (علوم قرآنى، ادبيات عرب، فقه، اصول عقايد و ...)، مطرح مى‌كند. امام (ع) او را براى مناظره در هر موضوع، به يكى از شاگردان خود، ارجاع داده، مى‌فرمايد: چنانچه توانستى بر هر كدام از اين شاگردانم غلبه‌يابى، گويى بر من چيره شده‌اى».

آن گاه، او را در علم فقه، به زُراره ارجاع مى‌دهد. دانشمند شامى، آن‌چنان از دانش فقه زُراره و ديگر شاگردان امام، به وجد مى آيد كه ناگزير، به برترى آنان، اعتراف مى‌كند.[١٦١]

گذشته از هزاران حديثى كه از زُراره در كتاب‌هاى حديثى شيعه باقى مانده، چندين كتاب نيز نگاشته است.[١٦٢] امروزه، كمتر صفحه‌اى از كتاب‌هاى اصلى حديث شيعه، به‌ويژه كتب فقهى را مى‌توان گشود كه نام زُراره در اسناد روايات آن نباشد.

جايگاه زراره نزد امامان‌

در آموزه‌هاى روايى شيعه، زُراره، در شمار «حَواريان» امام باقر و امام صادق (عليهماالسلام) معرّفى شده‌اند كه در روز قيامت با آن دو امام، همراه خواهند بود.[١٦٣] او را بدين جهت «حَوارى» گفته‌اند كه همواره، رهرو و همراه با امامان معصوم، بوده و به شاگردى آنان و پيروى از انديشه ايشان، شُهره گرديده است.

امام صادق (ع)، همواره چهار نفر از يارانش را به نيكى ياد مى‌كرد و آنها را از بهشتيان مى‌دانست؛ چهار فقيه و راوى بزرگ شيعه كه حافظان دين و مردانى الهى بوده‌اند[١٦٤]: بُريد بن معاويه عِجْلى، ابو بصير مرادى، محمّد بن مسلم و زُراره.[١٦٥] سرآمد

[١٦١]. همان، ص ٤٩٤، ش ٢٧٦.

[١٦٢]. رجال النجاشى، ص ١٧٥، ش ٤٦٣.

[١٦٣]. رجال الكشى، ص ١٠، ش ٢٠.

[١٦٤]. همان، ص ١٣٦، ش ٢١٩.

[١٦٥]. همان، ص ١٧٠، ش ٢٨٦.