آشنايى با حديث - استادان دانشكده علوم حديث - الصفحة ١٦٥ - زيارت نامه

به تناسب مقام ديدار شونده، در سخن و رفتار خود، دقّت مى‌كند. در نگاه دينى، پيامبر و امام معصوم، حجّت خدا بر خلق‌اند و اگر زائر به چنين شناختى دست يازد، از شفاعت پيامبر خدا (ص) در قيامت، بهره‌مند خواهد شد. امام رضا (ع) مى‌فرمايد:

أَلَا فَمَنْ زَارَنِى وَ هُوَ يعْرِفُ مَا أَوْجَبَ اللهُ- تَبَارَك وَ تَعَالَى- مِنْ حَقِّى وَ طَاعَتِى فَأَنَا وَ آبَائِى شُفَعَاؤُهُ يوْمَ الْقِيامَة.[٢٧٦]

هان! هر كه مرا زيارت كند و آنچه را كه خداوند- تبارك و تعالى- از حق و طاعت من، واجب كرده است، بشناسد، من و پدرانم در روز قيامت، شفيعان اوييم.

نيت خالصانه، دومين ادب زيارت است. زائر، تنها و تنها براى ديدار با امام معصوم به زيارت مى‌رود و اگر چنين احساسى در زائر پديد آيد، از بركات زيارت، سود خواهد جست. پيامبر اعظم (ص) فرموده است:

مَنْ أَتَانِى زَائِراً فِى الْمَدِينَةِ مُحْتَسِباً كنْتُ لَهُ شَفِيعاً يوْمَ الْقِيامَة.[٢٧٧]

هر كه در مدينه، به اميد [ثواب و پاداش‌] به زيارت من آيد، در قيامت، شفيع او خواهم بود.

استغفار و توبه، تكرار ذكر «الله أكبر» و «الحمد لله»، آرامش و وقار، غسل زيارت و پوشيدن لباس نو و پاكيزه، از ديگر آداب زيارت است كه در ميان احاديث پيشوايان دين، بر آن‌ها تأكيد شده است.

زيارت‌نامه‌

ديدار با امامان و سخن گفتن با ايشان، به هر زبان و بيانى ممكن است؛ امّا پيشوايان دين، آموزه‌هاى بلند معرفتى و اخلاقى را به شكل زيارت‌نامه، براى مسلمانان به يادگار نهاده‌اند. زيارت‌نامه‌هاى معتبرى، مانند «زيارت امين الله»، «جامعه كبيره» و «زيارت عاشورا»، سرشار از معارف ژرفى است كه زائر، با درنگى در آن‌

[٢٧٦]. الأمالى، صدوق، ص ٦٨.

[٢٧٧]. كامل الزيارات، ص ١٤.