آشنايى با حديث - استادان دانشكده علوم حديث - الصفحة ٢٣١ - معناى اصطلاحى

زهد و دنياگريزى‌

قاسم شيرجعفرى‌[٤٧٩]

معنا شناسى «زهد»

معناى لغوى‌

واژه عربى «زهد»، به معناى بى‌رغبتى و بى‌اعتنايى به چيزى است و پيش از اسلام و در فرهنگ غير دينى نيز اين واژه، رواج داشته است. خوبى و بدى زهد، وابسته به آن چيزى است كه زاهد به آن زهد مى‌ورزد. زهد به چيزهاى فانى و زودگذر خوب و زهد به آخرت (الزهدُ فِى الآخرة) و زُهد نسبت به طاعت (الزهدُ فِى الطاعة)، به معناى بى اعتنايى به اين دو امر بد است.

معناى اصطلاحى‌

زهد اصطلاحى، به معناى بى رغبتى نسبت به دنيا و جلوه‌هاى فريبنده و بى‌حاصل آن است. دعوت به زهد اصطلاحى، بيشتر براى رغبت به آخرت و كسب پاداش در آن جهان، صورت پذيرفته است.

[٤٧٩]* قاسم شير جعفرى در سال ١٣٤٧ در شهر رى به دنيا آمد. در سال ١٣٦٥ وارد حوزه علميه قم شد و تحصيلات خود را تا سطوح عالى ادامه داد. وى در سال ١٣٨٣ موفق به اخذ مدرك سطح ٣( كارشناسى ارشد) شد و در سال ١٣٧٧ با ورود به مؤسسه علمى فرهنگى دارالحديث به پژوهشهاى حديثى روى آورد. ايشان تا كنون چندين اثر علمى را در قالب كتاب و مقاله تأليف، ترجمه و تصحيح كرده است.

حجة الاسلام شير جعفرى هم اينك پژوهشگر پژوهشكده علوم و معارف حديثى قم و نيز مركز تحقيقات كامپيوترى علوم اسلامى( نور) هستند.