آشنايى با حديث - استادان دانشكده علوم حديث - الصفحة ٢٢٦ - عوامل دوستى

بر اين اساس، پيشوايان دينى ما، مكرّر به افزايش دادن شمارِ دوستان، سفارش كرده و آنها را ساز و برگ روزگار آسودگى، و سپرِ روزهاى سختى و بلا شمرده‌اند.[٤٥٨]

دوست، نه تنها در اين دنيا، كه در سراى آخرت و در پيشگاه الهى نيز به كار مى‌آيد و اگر خوب و باخدا باشد، موجب شفاعت و نجات انسان مى‌شود.[٤٥٩]

گفتنى است كه اين سفارش‌ها، تنها شامل دوستان راستين و حقيقى مى‌گردد كه بدان، اشاره خواهيم كرد.

عوامل دوستى‌

شايد بارها از خود پرسيده باشيم: چرا فلانى، دوستان فراوانى گرفته است؛ ولى فلان همسايه ما يا همكارمان، دوستان اندكى دارد؟

پيشوايان ما در سخنان گران‌بهاى خويش، اين پرسش را با بيان زمينه‌هاى شكل‌گيرى دوستى، پاسخ داده‌اند. پيامبر خدا (ص)، نيكويى كردن به ديگران را خميرمايه دوستى‌[٤٦٠] و هديه دادن به يكديگر را زُداينده كدورت‌ها و پيروى از نصيحت كننده را مايه دوستى دانسته‌اند.[٤٦١]

امام على (ع) نيز خوش‌خويى را پديد آورنده دوستى خوانده و خوش‌رويى و خنده‌رويى به هنگام ديدار دوستان و احوال‌پرسى از آنان به گاه نبودنشان را از بهترين چيزهايى دانسته كه دلِ دوستان را با آن‌ها مى‌توان به دست آورد.[٤٦٢]

امام صادق (ع) نيز نيكوكارى و خوش‌رويى را موجب به دست آوردن محبّت ديگران دانسته‌[٤٦٣] و افزوده است:

[٤٥٨]. الأمالى، صدوق، ص ٣٨٠، ح ٤٨٣؛ تحف العقول، ص ٣٦٨؛ بحار الأنوار، ج ٧٤، ص ١٨٧، ح ٧.

[٤٥٩]. مصادقة الإخوان، ص ١٥٠، ح ١.

[٤٦٠]. تحف العقول، ص ٣٧.

[٤٦١]. همان، ص ١٨.

[٤٦٢]. همان، ص ٢١٨.

[٤٦٣]. الكافى، ج ٢، ص ١٠٣، ح ٥.