آشنايى با حديث - استادان دانشكده علوم حديث - الصفحة ٢٠٧ - سلامت

سلامت، بهداشت و تغذيه‌

عبد الهادى مسعودى‌

سلامت، به معناى آسايش كامل جسمى، روحى و اجتماعى، مفهومى برتر از بيمار نبودن است. سلامت و بهداشت فردى و اجتماعى، نياز به فراگيرى دانش و هنر پيشگيرى از بيمارى‌ها دارد و نهادينه كردن آموزش‌ها و مراقبت‌هاى ضرور براى حفظ سلامت فرد و جامعه، وظيفه‌اى همگانى و هميشگى است.

اسلام، دينى همه‌سونگر است و از راه‌نمايى‌هاى اساسى در اين باره، فروگذار نكرده و پيشوايان دينى ما، بر فرمان‌ها و سفارش‌هاى قرآن در اين زمينه، تأكيد كرده‌اند و افزون بر تأييد بسيارى از دانسته‌هاى طبّى بشر،[٣٩٥] ره‌نمودهاى متعدّدى در اين راستا داده‌اند. مجموعه اين آموزه‌ها، پايه‌هاى نخستينِ دانش طبّ اسلامى است. با ظهور پزشكان مسلمان و تغذيه از دو آبشخور دستورهاى دينى و تجربه‌هاى كهن بشر، جامعه اسلامى قرن‌هاى پى در پى، يكى از بهترين و پيشرفته‌ترين جوامع انسانى در زمينه بهداشت و سلامت، بوده است. در اين جا، برخى از آموزه‌هاى حديثى مرتبط با سلامتى، پيشگيرى، بهداشت و تغذيه را مى‌آوريم.

سلامت‌

اسلام، سلامت را پايه بسيارى از احكام واجب و حرام خود، قرار داده است. حكم به وجوب روزه،[٣٩٦] و پرهيز از خوردن و آشاميدن موادّ

[٣٩٥]. از پيامبر اكرم و امام على، احاديثى در باره دسته‌بندى علوم، نقل شده است كه علم ابدان، يعنى دانش مربوط به بدن انسان را يكى از گونه‌هاى اصلى علوم دانسته‌اند( ر. ك: دانش‌نامه احاديث پزشكى، ج ١، ص ٣٢).

[٣٩٦].« صوموا، تصّحوا».( دعائم الإسلام، ج، ص).