١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ٥٥ - روایت شیخ کلینی از مستثنیات ابن ولید در نوادر الحکمه

روایات الکافی از مستثنیات نوادر الحکمه به ٥٤ روایت می‌رسد که ٠.٣٣ درصد، یعنی کمتر از نیم درصد مجموع روایات الکافی را تشکیل می‌دهد. شیخ کلینی، اگر چه از راویان ضعیف نوادر الحکمه، از طریق محمد بن احمد بن یحیی اشعری روایات اندکی را نقل کرده، اما از روایات این راویان به طرق دیگر، به شکل نسبتاً وسیعی استفاده کرده است؛ به نحوی که ١٩.٧٩ درصد، یعنی قریب بیست درصد از روایات الکافی را روایات این راویان تشکیل می‌دهد.

نکته دیگر، در باره راویان نوادر الحکمه در الکافی این که افزون بر افرادی که ابن ولید استثنا کرده، از شمار دیگری از راویان نوادر الحکمه در الکافی روایت شده است که در بار‌ه این راویان منابع رجالی اطلاعی به دست نمی‌دهند و از این رو،‌ همگی مجهول محسوب می‌گردند. این راویان عبارت‌اند از: حسن بن ابراهیم بن محمد همدانی (یک روایت)[١]، حسین بن عبدالله قرشی (دو روایت)،[٢] احمد بن نوح بن عبدالله (دو روایت)،[٣] جعفر بن قاسم (یک روایت)،[٤] جعفر بن ابراهیم بن محمد همدانی (یک روایت)،[٥] جعفر بن رزق الله (یک روایت)،[٦] عباس الناقد (یک روایت)،[٧] علی بن سلیمان بن رشید (یک روایت)،[٨] محمد بن ناجیه متویه (یک روایت).[٩] اگرچه این افراد همگی مجهول هستند،‌ اما چون از افرادی که ابن الولید روایات آنان را از روایات نوادر الحکمه استثنا کرده است، نیستند، شاید بتوان گفت که این افراد محکوم به وثاقت هستند.

کتابنامه

_ «آخرین کلام در عرصه روایت و درایت حدیث»، محمد باقر بهبودی، کیهان فرهنگی، ش ٣٥، بهمن ١٣٦٥ش.

_ اختیار معرفة الرجال (رجال الکشّی)، محمد بن الحسن الطوسی (الشیخ الطوسی)، مشهد:


[١]. همان.

[٢]. همان،ج٧،ص٢٣٨.

[٣]. همان،ج٧،ص٥٩.

[٤]. همان،ج٦،ص٤٢٣؛ج٦،ص٤٢٣.

[٥]. همان،ج٤،ص٢٣،ص٢٣.

[٦]. همان،ج١،ص٣٤١.

[٧]. همان،ج٤،ص١٧٢.

[٨]. همان،ج٧،ص٢٣٨.

[٩]. همان،ج٣،ص٢٨٧.