به نظر می‌رسد یکی از موثرترین راه‌ها برای رسیدن به این هدف، ایجاد فضای مقایسه و تطبیق بین سخنان معصوم و غیر معصوم است؛‌ چنان که برخی از بزرگان اهل سنت،‌ پس از سال‌ها غور در سخنان استوانه‌های تفسیر، گمشده خود را در روایات تفسیری اهل بیت: یافتند و با اعجاب و شگفتی، مجذوب نکته‌پردازی‌های تفسیری امامان معصوم شده، لب به تحسین و تمجید گشودند.

حکیم ترمذی (از دانشمندان بلند آوازۀ اهل سنّت) پس از نقل حدیثی از امام باقر٧
_ که آن حضرت آیۀ «إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِی؛ اگر آشکارا صدقه دهید، خوب است»[١] را بر صدقات واجب، و بخش دیگر آن را، یعنی «وَ إِنْ تُخْفُوهَا وَ تُؤْتُوهَا الْفُقَرَاءَ فَهُوَ خَیْرٌ لَّكُمْ؛ و اگر آن را مخفیانه به نیازمندان بپردازید، پس آن برایتان خیر است»، بر صدقات مستحبی حمل کرده‌اند _ می‌نویسد:

و جاء ما غاص ابوجعفر و حقّ لمعدن النبوّة أن یکون هذا؛

ابوجعفر٧ چه نیکو برداشتی از آیه کرده‌اند، آری از کسی چون ایشان _ که برخاسته از خاندان نبوت است _ همین سزاوار است.[٢]

شهرستانی، صاحب الملل و النحل، از دیگر دانشمندان اهل سنت، می‌نویسد:

و لقد کنت علی حداثة سنّی اسمـع تفسیر القرآن من مشایخی سمـاعاً مجرّداً... ثمّ أطلعتنی مطالعات کلمات شریفة عن أهل البیت و اولیائهم _ رضی الله عنهم _ علی أسرار دفینة و اصول متینة فی علم القرآن؛

در نوجوانی، تفسیر قرآن را از اساتیدم فرا می‌گرفتم، تا آن که مطالعه و بررسی روی گفته‌های ارزشمند اهل بیت: مرا با رازهای پنهان و پایه‌های استوار دانش قرآنی و تفسیر آشنا ساخت.[٣]

روشن است ائمۀ اطهار به علت برخورداری از علم لدنی و آگاهی‌های معصومانه از وحی، بهترین آموزه‌های تفسیری را بدون هیچ خبط و خلطی بیان کرده و دانشمندان منصف جهان اسلام به فخامت و عظمت آن پی برده‌اند. هر چند عرصه‌های مقایسه بین روایات تفسیری اهل بیت: و روایات غیر معصوم محدود به گروه خاصی از آیات نیست،

[١]. سورهقلم،آیه١٦؛سورهمطففین،آیه١٣.

[٢]. الصحیفه الهادیه الجامعه،دعای ٨،ص١٦٦؛مهج الدعوات،ص٨٢؛البلد الامین،ص٦٥٨.

[٣]. سورهآلعمران،آیه٧.