١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٠٦ - اقتباس؛ گونهای از تجلی قرآن در نیایش معصومان

در آغاز، شهادت به وحدانیت خداوند و رسالت پیامبر داده بر او و اهل بیت پاکش: صلوات می‌فرستد، در ضمن فقره اول با اقتباس بخش‌هایی از آیات قرآن، پاره‌ای از اسمای حسنای الهی را اقتباس کرده، می‌گوید:

اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له، خالق الخلق، و قاسم الرزق، و فالِقُ الْإِصْباحِ وَ جَعَلَ اللَّیْلَ سَكَناً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ حُسْباناً ذلِکَ تَقْدیرُ الْعَزیزِ الْعَلیم‌؛[١] لا اله الا هو العزیز الحکیم.

در ادامه، در مقام شهادت به نبوت پیامبر گرامی، به شمردن اوصاف آن حضرت پرداخته، در قالب اقتباس آیات، این توصیفات را تكمیل می‌کند: و اشهد ان محمداً عبده و رسوله و ولیه و نبیه و خلیله و سفیه و حبیبه و خالصته من خلقه، و امینه علی وحیه ارسله رَسُولَهُ بِالْهُدی‌ وَ دینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ؛[٢] بَشیراً وَ نَذیراً[٣] وَ داعِیاً إِلَی اللهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنیراً.[٤]

سپس بر پیامبر و آلش درود فرستاده، با اقتباس آیه تطهیر، برجسته‌ترین ویژگی اهل بیت: _ عصمت_ در قرآن را یاد آور ی كرده، آن گاه خدای را با اسماء حسنایش خوانده و در خواست فرج می‌كند؛ می‌فرماید:

صلی الله علیه و علی اهل بیته الذین اذهب الله عنهم الرجس، و طهرهم تطهیرا[٥] یا مقوی کل ذلیل، و معز المؤمنین، ومذل الجبارین، قد و حقک بلغ منی المجهود، ففرج عنی یا ارحم الراحمین.»[٦]

١٣. امید بخشی ولزوم توكل

در دعایی منسوب به حضرت جواد٧ در مقام تعویذ، ابتدا از شر انواع شیاطین به خدا پناه می‌برد، و توصیفات متناسب از قبیل «رب المشارق و المغارب» به کار می‌برد و در ادامه، چند آیه قران را اقتباس می‌کند که همگی امیدبخش است و این نوید را می‌دهد که اولاً خدا شیاطین را دور می‌کند و مواظب است به انسان آسیبی نرسد و ثانیاً مهربان است و خیرخواه همه چیز و همه کس و ثالثاً در پی آسان‌گیری است و نه سختی آفرینی و تجلی



[١]. سورهبقره،آیه١٣٧.

[٢]. سورهقصص،آیه٣٥.

[٣]. سورهطه،آیه٤٦.

[٤]. سورهمؤمنون،آیه٤٨.

[٥]. سورهیس،آیه٩.

[٦]. الصحیفه الکاظمیه الجامعه،دعای٤٣،ص٥٩ -٦٠؛مهج الدعوات،ص٣٩.