امامان معصوم: پس از سپری شدن و اتمام دوره خلفای سه گانه (ابوبکر، عمر و عثمان) و پنج سال حکومت امیرالمومنین٧ با دو دوره حکومت امویان و عباسیان هم زمان بودند. این دو سلسله حکومت‌گر، هر چند در روش‌ برخورد با ائمه: تفاوت‌هایی داشتند، لکن در اصل تقابل با آن بزرگواران، نه تنها مشترک بودند، بلکه به نظر می‌آید که در این زمینه بنا داشتند گوی سبقت را از یکدیگر بربایند.

در این دوره‌ها ‌به واسطه کنار گذاشتن امامت، خلفایی ‌سر کار آمدند که شناختی نسبت به دین نداشته، و در عمل نیز پایبندی به اصول و ارزش‌های فردی و عبادی از ایشان دیده نشد. به مرور، در متن جامعه زمینه‌ای فراهم شد که‌اندک اندک آرا و نظریات مختلف مطرح شده و به دلیل به حاشیه رفتن مفاهیم دینی، مقوله «تحریف دین» به طور جدی جا باز نمود. شیعیان و پیروان واقعی اسلام و اهل بیت: در بدترین شرایط زندگی می‌نمودند و اهل‌بیت: به عنوان حجت الهی و نگهبانان اسلام با تحمل رنج‌ها ‌و سختی‌های طاقت فرسا، مبانی دینی را محافظت نموده و به دیگران رساندند و در این مسیر یا مسموم شده و یا به قتل رسیدند.[١]

اسباب مخفی نمودن مقصود در احادیث

تردیدی نیست که تقیه باعث می‌شود که حکم واقعی مطرح نشده و یا مخاطب، مقصود واقعی را از کلام معصوم٧ نفهمد. حال آیا این کتمان و بیان نکردن حکم، به

[١]دانشیاردانشگاهفردوسیمشهد.