طرفه آن که بر طبق نقل علامه مجلسی در بحارالانوار و كشف الغمة، این شخص تفسیر امام را از شاهد و مشهود، بر دیگر تفسیرها _ که از عبدالله بن عباس و عبدالله بن عمر شنیده بود _ ترجیح داده و آن را پسندیده بود.[٢] شاید دلیل این پذیرش، استدلال قوی امام به دو آیه شریفه بوده است.

نیز روایت شده که یكی از كنیزان آن حضرت، شاخه گلی به امام حسن٧ اهدا كرد. حضرت، كنیز را آزاد نمود. یكی از حاضران به امام عرض كرد: به راستی به خاطر یک شاخه گل بی ارزش، كنیز را آزاد كردی؟ آن حضرت در پاسخ فرمود:

قرآن ما را چنین تربیت كرده، آن جا كه می‌فرماید:

وَ إِذَا حُیِّیْتُم بِتَحِیَّةٍ فَحَیُّواْ بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا؛[٣]

هنگامی ‌كه كسی به شما تحیّت گوید، پاسخ او را به طور بهتر یا همان گونه بدهید.

از این رو،‌ پاسخ بهتر همان آزاد كردن اوست.[٤]

امام حسین٧ عصر تاسوعا، برادرش حضرت عباس٧ را در كربلا نزد دشمن فرستاد تا به آنها چنین پیام دهد:

امشب را به ما مهلت دهید؛ زیرا: «هو یعلم إنی أحب الصلاة له و تلاوة كتابه؛ خداوند می‌داند و گواه است كه من نماز و تلاوت قرآن را دوست دارم». امشب را به خاطر انجام نماز و تلاوت قرآن به ما مهلت دهید.[٥]

امام صادق٧ نیز به گونه‌ای آیات قرآن را در نماز تلاوت می‌كرد كه از خود بی خود شده، به اوج قله معنویت صعود می‌كرد. روزی یكی از حاضران از او پرسید: این چه حالی بود كه به شما دست داد؟ فرمود:

پیوسته آیات قرآن را تكرار كردم تا این كه به حالتی رسیدم كه گویی آن آیات را

[١]. رساله نورٌ علی نور،ص٣١.

[٢]. تفسیر سوره حمد،ص١٩٢.

[٣]. اصول الكافی،ج٢،ص٦١٠.

[٤]. غرر الحكم،بابالمیم.

[٥]. سورهاحزاب،آیه٤٥