زمانی که عمر مرد، دختر ابو حثمه بر او ندبه خواند و گفت: دریغ بر عمر! کجی را راست و بیماری را درمان کرد. فتنه‌ها را میراند و سنت‌ها را زنده کرد. دریغ بر عمر! از دنیا رفت در حالی که پاک جامه و بی‌عیب بود.[١]

٣. تاریخ‌ الامم و الملوک

محمد بن جریر طبری(م٣١٠ ق) نیز جریان یاد شده را مسنداً از «مغیره بن شعبه» نقل کرده است، اما فضای صدوری که راوی ماجرا (مغیره) ترسیم کرده، با آنچه در گزارش ابن شبه آمده، متفاوت است. او می‌گوید: پس از آن که عمر دفن شد، نزد علی† رفتم، زیرا دوست داشتم سخنی از او در باره عمر بشنوم. پس علی† در حالی که غسل کرده بود و آب از سر و صورتش می‌چکید، ملحفه‌ای به خود پیچید و از خانه خارج شد. گویا تردید نداشت که خلافت پس از عمر به او باز می‌گردد. پس گفت:

یرحم الله ابن الخطاب! لقد صدقت ابنة ابی حثمة لقد ذهب بخیرها و نجا من شرها اما و الله ما قالَتْ و لکن قُوِّلتْ؛

خدا پسر خطاب را بیامرزد! دختر ابی حثمه راست گفت، او از خیرش بهره برد و از شرّش خلاص یافت، به خدا سوگند! او [خود این سخنان را] نگفت، بلکه به زبانش نهادند.[٢]

[١]. ر.ک: مصادر نهج البلاغة و اسانیده، ج٣، ص١٦٠؛ استناد نهج البلاغة، ص٥١ ؛ روش‌های تحقیق در اسناد و مدارک نهج البلاغه، ج٤، ص١٩١؛ تمام نهج البلاغة، ص٦٠٢؛ مستدرک نهج البلاغة، ص٢٣١؛ نهج السعادة فی مستدرک نهج البلاغة.

[٢]. وی همان « ابن بحینه ازدی» است که در دیگر اسناد نیز آمده است: «عبد الله بن مالک بن القشب الأزدی أبو محمد، حليف بني المطلب يعرف بابن بحينة صحابي معروف مات بعد الخمسين» (تقريب التهذيب، ج ١، ص ٥٢٧).