در زمره مشایخ ابن قتیبه أبوعبدالله جعفر بن محمّد[احمد] رازی خواری از متكلّمان و محدّثان والامقام و ثقه مکتب امامت، قرار دارد. كتابی دامنه گستر در زمینه امامت جزو نگاشته‌های وی است[١].

ﻫ . أحمد بن ابراهیم مراغی

از أساتید دیگر وی، أبوحامد أحمد بن ابراهیم مراغی به شمار می‌آید.[٢] او از صحابیان امام عسكری† است که حلّی و ابن داوود وی را در بخش نخست رجال خود ـ كه ویژۀ ثقات و ممدوحین است ـ برشمرده‌اند[٣].

و. محمّد بن علی بن بلال

أبوطاهر محمّد بن علی بن بلال نیز از مشایخ ابن قتیبه محسوب می‌شود[٤]. طوسی وی را ثقه، ارجمند و از صحابیان امام هادی و عسكری† بر شمرده است. او از مجموعه وكیلانی بوده كه امام عصر† را دیده و از طرفی امام عسكری† در نامه‌ای ـ كه به ابراهیم بن عبده نیشابوری فرستاده‌اند ـ او را ثقه امین و عارف بما یجب معرفی نموده‌اند[٥].‌

[١]. من لا یحضره الفقیه، ج٤، ص٤٥٧، ٥٢٨؛عیون أخبار الرضا†، ج٢، ص١٠٦؛علل الشرایع، باب ١٨٢، ص٩٣.

[٢]. فهرست الطّوسی، ش٥٦٤؛ الإستبصار، ج ٤، ص ٣١٥؛تهذیب الأحكام، ج ١٠، المشیخه، ص ٤٩.

[٣]. فهرست الطّوسی، ش٥٦٤؛تهذیب الأحكام، ج ١٠، «‌المشیخه»، ص ٨٦؛الإستبصار، ج ٤، «‌سند الكتاب»، ص ٣١٥، ٣٤١.

[٤]. رجال النّجاشی، ش٨٤٠ .

[٥]. رجال الكشّی، ش ٣٥٤.