ـ كشّی (معاصر کلینی م٣٢٩ق) متخصّص و پیشگام در رجال‌شناسی، با ابن قتیبه ارتباط مستحکم داشته، وشاگرد وی به شمار می‌آید، و حداقّل دو بار وی را توثیق کرده است. کشّی تحت عنوان «ما روی فی إسحاق بن إسماعیل النیسابوری و...» می‌نویسد:

حكی بعض الثقات بنیسابور أنّه خرج لإسحاق بن إسماعیل من أبی محمّد† توقیع: یا إسحاق بن إسماعیل... ؛

برخی از ثقات ساکن در نیشابور نقل کرده‌اند که از سوی امام عسکری† نامه‌ای به إسحاق بن إسماعیل فرستاده شده است[١].

بلا فاصله کشّی تحت عنوان «ما روی فی عبد الله بن حمدویه البیهقی و إبراهیم بن عبده النیسابوری» می‌نگارد:

حكی بعض الثقات، أنّ أبا محمّد† كتب إلی إبراهیم بن عبده...؛

برخی از ثقات نقل کرده‌اند که از سوی امام عسکری† نامه‌ای به إبراهیم بن عبده فرستاده شده است[٢].

مراد از بعض الثقات در گفتار وی، در هر دو موضع ابن قتیبه است؛ زيرا صدوق توقیع امام عسکری† به اسحاق بن اسماعیل نیشابوری را دقیقاً از ابن قتیبه نقل نموده است[٣]. به علاوه، تورّق در رجال الكشّی ما را به این مطلب رهنمود می‌سازد که در مواضع گوناگون به نقل از وی پرداخته وبه وی اعتماد کرده است. نقل أجلّا ومتخصّصان روایات و رجال، از كسی با صبغه کثرت، به نوعی حاوی والا مقامی و اعتبار وی است.

[١]. رجال الطّوسی، ش ٦١٥٩؛معجم رجال الحدیث، ج١٣، ص ١٧١، ش: ٨٤٧٥ .

[٢]. الرواشح السماویة، ص٦٠.

[٣]. الرّعاية فی علم الدّرایة، ص٢٠٥؛ نهایة الدرایة، ص٣٩٩.