وی صورت جنینی می‌گیرد و پس از کامل شدن به شکل نوزاد تولد می‌یابد. از آنجا که احادیث مربوط به بدن ذرّه‌ای ـ که از آن با تعابیر گوناگونی نظیر ذرّ، بدن (به طور مطلق)، یا طینت، که خمیرْمایه و مادّۀ اولیۀ آن است، یاد شده است ـ بسیار زیاد است، ناگزیر تنها به ذکر چند نمونه از آن بسنده می‌کنیم. در این روایات، تنها به وجود و خلق این ابدان نظر داریم و به توضیح جنبه‌های دیگر آنها نمی‌پردازیم:

١‌. امام صادق†: هنگامی که خداوند عزّ و جلّ اراده کرد که حضرت آدم† را بیافریند، آب را بر روی خاک ریخت و سپس مشتی از آن را بر گرفت و مالش داد و بعد از آن انسان‌ها را آفرید و آنان به‌ ناگاه به جنبش در آمدند.[١]

٢‌. امام باقر†: خداوند عزّ و جلّ یک مشت از خاک زمینی که حضرت آدم را از آن آفرید، بر گرفت و سپس روی آن آب گوارا ریخت و آن را چهل روز به حال خود رها کرد و سپس روی آن آب شور و تلخ ریخت و چهل روز آن را به حال خود رها کرد. پس هنگامی که آن گِل خمیر شد، آن را گرفت و به‌ شدت مالش داد. آن گاه، انسان‌ها مانند ذرّاتی از آن خارج شدند.[٢]

[١]. عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ†قَالَ : إِنَّ الْأَرْوَاحَ فِی صِفَةِ الْأَجْسَادِ(همان).

[٢]. سُئِلَ عَنِ الصَّادِقِ† عَمَّنْ مَاتَ فِی هَذِهِ الدَّارِ أَيْنَ تَكُونُ رُوحُهُ فَقَالَ : مَنْ مَاتَ... نُقِلَتْ رُوحُهُ مِنْ هَيْكَلِهِ إِلَى مِثْلِهِ فِی الصُّورَةِ وَ جُوزِی بِأَعْمَالِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ فَإِذَا بَعَثَ اللَّهُ مَنْ فِی الْقُبُورِ أَنْشَأَ جِسْمَهُ وَ رَدَّ رُوحَهُ إِلَى جَسَدِهِ وَ حَشَرَهُ لِيُوَفِّيَهُ أَعْمَالَهُ فَالْمُؤْمِنُ يَنْتَقِلُ رُوحُهُ مِنْ جَسَدِهِ إِلَى مِثْلِ جَسَدِهِ فِی الصُّورَةِ فَيُجْعَلُ فِی جِنَانٍ مِنْ جِنَانِ اللَّهِ يَتَنَعَّمُ‌ فِيهَا إِلَى يَوْمِ الْمَآبِ وَ الْكَافِرُ يَنْتَقِلُ رُوحُهُ مِنْ جَسَدِهِ إِلَى مِثْلِهِ بِعَيْنِهِ وَ يُجْعَلُ فِی النَّارِ فَيُعَذَّبُ بِهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ (بحار الانوار، ج ٥٨، صص ٨١ و ٨٢).