پذیرفته بودن اصل برتری یک امت بر امم دیگر یا یک شخص بر اشخاص دیگر در قرآن کریم و حتی مسلم دانستن برتری امت مسلمان بر امم دیگر، به خودی خود دلیلی برای مرحومه ‌بودن امت رسول خداˆ و برداشته شدن عذاب از آنها در سرای دیگر نیست؛ چه می‌توان این‌گونه تصور کرد که حضور آخرین رسول در میان آنها و فرود آمدن کتابی تحریف‌ناپذیر می‌تواند فضلی برای امت رسول خداˆ باشد و مرحومه بودن آنها نیز متناسب با همین مفهوم، فرود آمدن رحمت خاص خداوند بر آنها، که همان برترین کتاب، رسول، و دین است ـ باشد. بنا بر این، برای پذیرفتن مرحومه بودن امت مسلمان و رفع عذاب از آنان به دلایل دیگری نیاز است.

بررسی برخی منابع حدیثی نشان می‌دهد که مجموعه روایاتی دیگر در جوامع حدیثی وارد شده است که بر فضل و برتری امت اسلام بر سایر امم دلالت دارد؛ برای نمونه در دو کتاب مجمع الزواید هیثمی[١] و الفضائل شاذان قمی[٢] دو فصل در این باره با عنوان «فضل الأمة» وجود دارد. در آنها رسول خداˆ فرموده است که امت من گرسنه و مغلوب نخواهد شد، یا فرموده است نخستین کسانی که به بهشت وارد می‌شوند هفتاد هزار تن از امتم هستند که به همراه هر هزار تن آنها هفتاد

[١]. الفتن، ص ٢٦.

[٢]. نقل سخن داوود توسط وهب بن منبه از آنچه در زبور خوانده بوده است (السیرة النبویة، ج ١، ص ٣٢٩)؛ نقل سخن موسی توسط كعب الاحبار از آنچه در تورات خوانده بوده است (تاریخ مدینه دمشق، ج ١٧، ص ٣٦٨)؛ نقل سخن عیسی توسط حمدا بن ابی سلیمان از آنچه او در انجیل خواند بوده است (قصص الأنبیاء، ج ٢، ص ٤١٨؛ تاریخ مدینة دمشق، ج ١٧، ص٣٦٨).