در کتاب الوافی این روایت به صورت «سبعة آلافِ آیة» نقل شده است که گویا نسخه دیگری از الکافی در دست داشته‌اند.[١] علامه شعرانی لفظ «عشر» را از اشتباهات نساخ می‌داند. لکن بسیار سوگمندانه علامه مجلسی[٢] و ملا صالح مازندرانی[٣] این روایت را قرینه‌ای بر تحریف قرآن دانسته‌اند.

ج) نمونه‌هایی از تصحیف به نقل از مجلسی اول در لوامع صاحبقرانی (شرح من لا یحضره الفقیه):

رَوَی أَبُو أَیوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ† قَالَ: «إِذَا اعْتَکفَ الرَّجُلُ یوْماً وَ لَمْ یکنِ اشْتَرَطَ فَلَهُ أَنْ یخْرُجَ وَ أَنْ یفْسَخَ اعْتِکافَهُ وَ إِنْ أَقَامَ یوْمَینِ وَ لَمْ یکنِ اشْتَرَطَ فَلَیسَ لَهُ أَنْ یفْسَخَ اعْتِکافَهُ حَتَّی تَمْضِی ثَلَاثَه أَیام؛[٤]

امام باقر† فرمود: هر گاه معتکف یک روز را به اعتکاف بگذراند، و شرطی نکرده باشد، می‌تواند از محلّ اعتکاف خارج شود، و اعتکافش را فسخ کند، و اگر دو روز در اعتکاف به سر برد و شرطی نکرده باشد، نمی‌تواند اعتکافش را فسخ کند، تا سه روز بر آن بگذرد.

در لوامع صاحبقرانی آورده است:

اگر شرط کرده باشد، فسخ می‌تواند کرد و عدم فسخ در صورت عدم شرط است تا بگذرد؛ یعنی سه روز. در بعضی از نسخ «یعنی» هست و ظاهراً تصحیف «یمضِی»، «یعنی» کرده‌اند و جزو حدیث کرده‌اند؛ چون در کتب حدیث نیست.‌[٥]

[١]. الكافی، ج٤، ص١٣٩؛ وسائل الشیعة، ج١٠، ص٣٨٠.

[٢]. تهذیب الاحکام، ج٤، ص٢٩٧، ح٨٩٦ .

[٣]. الوافی ج٩، ص٨٥ .

[٤]. الكافی، ج٢، ص٦٣٤، ح٢٨.

[٥]. الوافی، ج٥، ص١٧٨١.