یعنی از اینها توقع بیشتر نداشته باش و با آنها مدارا کن. در این صورت، به یک موعظه و دستور اخلاقی تبدیل می‌شود؛[٢] حال آن‌که اگر واو را برداریم، یک حکم می‌شود؛ یعنی مواظب باش و به آنها فشار بیاور. استاد غفاری می‌گوید:

به قرینه این‌که در کتاب من لایحضره الفقیه[٣] حدیثی دیده بودم به این معنا که اگر تو با این سه طایفه انصاف بورزی، آنها با تو انصاف نخواهند ورزید. دریافتم که همین (بدون واو) را می‌گوید.[٤]

[١]. توضیح المقال، ص٢٨٠؛ مقباس الهدایه، ج ٥، ص٢٢٣.

[٢]. توضیح المقال، ج١، ص٢٤٣.

[٣]. نتیجه وجود آسیب در حدیث، سخت‌فهمی یا محرومیت از فهم درست آن است؛ از این رو، شناخت آفات و پیراستن آنها، كم اهمیت‌تر از شناخت شرایط و به كارگیری زمینه‌ها نیست. آفت هر چیز, عامل مزاحم آن است و همیشه، تأثیر عامل مزاحم، بیشتر از عامل مُعِدّ است، چنان‌كه فردی غذاهای مفید و مقوی مصرف كند؛ اما از آن طرف سمّ یا میكروبی را به طور مرتب وارد بدن نماید و یا از ورود آنها پرهیز نکند؛ بدیهی است که اثر غذاهای مفید خنثی خواهد شد. حضرت امیر٧ در پاسخ به این سؤال که واجب چیست و واجب‌تر كدام است؟ فرمود: واجب اطاعت خدا است و واجب‌تر ترک گناهان است: «مَا الْوَاجِبُ وَ مَا الْأَوْجَبُ‌؟ .. أمَّا الواجِبُ فَطَاعَةُ اللّهِ تَعَالَی، وَ أمَّا الْأَوْجَبُ فَتَرْک الذُّنُوبِ».‌ (تحریر المواعظ العددیة، ص٣٤٠).

[٤]. الخصال، ص٨٦، ح١٤.