علی‌هذا جمله‌های بالا نه سخن علی† است و نه تأییدی از ایشان است نسبت به گوینده اصلی که زنی بوده است و سید رضیŠ که این جمله‌ها را ضمن کلمات نهج البلاغه آورده، دچار اشتباه شده است.[١]

گفتنی است این کلام شهید مطهری برای دیگر صاحب‌نظران نیز بابی گشود که در نسبت خطبه ٢٢٨ به امام علی† به دیده تردید بنگرند و با انکار انتساب آن به امام†، به گمان خود، از باور شیعه در باره خلیفه دوم دفاع کنند.[٢] در صورتی که اگر در سخن شهید مطهری تأمل شود، متوجه می‌شویم که دلیل او در این نظر، روایتی است که طبری در تاریخش نقل کرده است و این گزارش با نتیجه‌ای که از آن گرفته شده است، مغایرت دارد؛ زیرا نه تنها در گزارش طبری، بلکه در تمام نقل‌های خطبه به صراحت آمده است که جملات یاد شده بر زبان امام علی† جاری شد و حضرت آن اوصاف را ایراد فرمودند. تنها نکته موجود، آن است که امام† این کلمات را با واسطه و به نقل از دختر ابی‌حثمه ایراد فرمودند و این، غیر از آن چیزی است که شهید مطهری و دیگران از گزارش طبری برداشت کرده‌اند.

همچنین آیت الله جعفر سبحانی در گفتگوی مکتوبی که با «صالح بن عبد الله الدرویش» انجام داده است، این انتساب را نپذیرفته و نوشته است:

[١]. الكاشف في معرفة من له رواية في كتب الستة، ج١، ص٥٣٧.

[٢]. بهج‌ الصباغة في‌ شرح ‌نهج ‌البلاغة، ج ٩، ص٤٨١.