ابن شُبّه در این سند، تنها با دو واسطه به راوی ماجرا، یعنی «عبد الله بن مالک»، معروف به ابن بحینه می‌رسد. ابن بحینه ـ چنان که ابن حجر آورده است ـ فردی عابد و فاضل بود که در ایام خلافت مروان حکم در گذشت. نکته مهمی که در باره وی نقل شده است، آن است که او با مروان حکم معاشرت داشت و پیوسته بر او وارد می شد: «و کان ینزل به».[٢] همچنین ابن سعد او را از کسانی شمرده که بعد از وفات عثمان، در مدینه فتوا می‌دادند و از پیامبر حدیث نقل می‌کردند.[٣] لکن در باره دو راوی دیگر ویژگی خاصی ذکر نشده است.[٤]

طریق ابن الاعرابی در المعجم:

نا ابن المنادی، نا إبراهیم بن یوسف الزهری، نا بردان، عن صالح بن کیسان، عن أبی نجیبة[٥] قال... .

[١]. ر.ک: الطبقات الکبری، ج٨، ص٢١٠.

[٢]. خلاصۀ روایت از این قرار است که وقتی دختر ابی حثمه به همراه شوهرش آمادۀ هجرت به حبشه بود، عمر بن خطاب ـ که تا آن روز مشرک بود ـ او را می‌بیند و از علت رفتنش سؤال می‌کند. دختر ابی حثمه پس از پاسخ می‌گوید: احساس کردم که در او رقّت ایجاد شده و دلش برای پذیرش اسلام نرم شده است. (ر.ک: السيرة النبوية، ج١، ص٣٤٣ ؛ أسد الغابة، ج٦، ص٢٥٧).

[٣]. ر.ک: الإصابة، ج٣، ص٤٧٠.

[٤]. ر.ک: الاستیعاب، ج٢، ص٧٩١.

[٥]. «و كان عمر يقدّمها في الرأی و يرضاها و يفضّلها و ربّما ولّاها شيئاً من أمر السوق» (ر.ک: الاستیعاب، ج٤، ص١٨٦٩).