پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به روز طائف علی علیه السلام را بخواند و با او نجوا کرد. مردم گفتند: نجوای او با پسر عمویش به طول انجامید. پیامبر خدا صلی الله علیه و آله گفت:
من با او نجوا نمی‌کردم، بلکه خدا با او نجوا می‌کرد (سنن ترمذی، ج ٥، ص ٦٣٩).
راوی می‌گوید: این حدیث، حسن و غریب است.
ابن سعد در طبقات، جلد ٢، صفحه ٣٣٨ و ابو نعیم در حلیةالاولیاء، جلد ١، صفحه ٦٨ و هیثمی در مجمع الزوائد، جلد ٩، صفحه ١١٣ و گروهی دیگر به نقل از ابن عبّاس آورده‌اند که گفته است: در این باره سخن می‌گفتیم که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله هفتاد پیمان به علی سپرده که به فردی دیگر نسپرده است.
پس از این همه هیچ اشکالی ندارد که پیامبر صلی الله علیه و آله، امیرالمؤمنین علیه السلام را به علومی که می‌خواهد اختصاص دهد و هیچ بُعدی ندارد که علی علیه السلام آنچه را پیامبر صلی الله علیه و آله وی را در نوشتن آنچه در آغاز یا بعدها صحیفه جامعه نامیده شد ویژه گردانَد، به‌ویژه آنکه برخی از بزرگان اهل‌سنّت تصریح کرده‌اند که علی علیه السلام از صحابه‌ای بوده که احادیث رسول خدا صلی الله علیه و آله را می‌نوشته‌اند.
سیوطی می‌گوید: گروهی نوشتن حدیث را روا شمرده، آن را انجام می‌دادند. از ایشان بودند: عمر، علی، پسرش حسن، پسر عمر، انس، جابر و ابن عبّاس، (تدریب الراوی، ج ٢، ص ٦٥).
شگفت آنکه این نویسنده و شماری از اهل‌سنّت انکار می‌کنند که امیرالمؤمنین علیه السلام چنین صحیفه‌ای را داشته است، ولی همین امر را نسبت به ابو هریره انکار نمی‌کنند. آنها نقل می‌کنند که نزد ابو هریره دو