می‌جنگید و ریشه‌کنشان می‌کرد یا با صبوری از آنها چشم می‌پوشید تا پیامدهای مترتّب بر آن از راه رسد، و از آنجا که جنگ با آنها به از میان رفتن اسلام و تباه شدن احکام آن منجر می‌شد تصمیم حکیمانه مقتضی آن بود که در برابر آنها تسلیم شود و از رویارویی با ایشان دوری ورزد، زیرا آسیب چنین کاری کمتر بود، و از همین روست که امام علیه السلام در خطبه شقشقیه می‌فرماید: «پس دیدم که شکیب بر آن خرد پذیرتر است، پس صبر کردم در حالی که در چشمم خاشاک بود و در گلویم استخوان، زیرا میراث خود را به یغما رفته می‌دیدم».
این روایت آنچه را پس از هجوم این جماعت به خانه فاطمه علیها السلام و بی‌حرمتی به آن به دنبال داشت، و ابوبکر- چنان که در پاره‌ای اخبار آمده و شماری از تاریخ‌پردازان بدان تصریح کرده‌اند- هنگام مرگ بدان اعتراف می‌کند، آشکار می‌سازد.
ضیاء مقدسی به نقل از عبدالرحمان بن عوف آورده است که ابوبکر در بیماریِ منجر به مرگ خود گفت: «بر چیزی اندوه نمی‌خورم مگر بر سه کار که کردم و دوست می‌داشتم هیچ یک از آنها را انجام نمی‌دادم، و سه کار که نکردم و دوست می‌داشتم به انجامشان رسانم، و سه چیز که دوست می‌داشتم از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله پرسش کنم. امّا سه کاری که کردم و دوست نمی‌داشتم هیچ یک از آنها را انجام نمی‌دادم اینکه ای کاش به سرای فاطمه هجوم نمی‌بردم و آن را به حال خود رها می‌کردم، اگر چه در جنگ به خود می‌بستم ... تا پایان حدیث» (الاحادیث المختاره، ج ١، ص ٨٨). ضیاء مقدسی می‌گوید: این حدیث از ابوبکر، حسن است جز اینکه در آن سخنی از پیامبر صلی الله علیه و آله دیده نمی‌شود.