را به خود بسته بودند. با آنکه نویسنده از عملکرد اهل کوفه نسبت به دیگر ائمّه علیهم السلام هیچ سخنی به میان نمی‌آورَد، نمی‌دانیم اتّهام بدرفتاری آنها با همه ائمّه اهل‌بیت علیهم السلام چه وجه و دلیلی دارد؟! و نمی‌دانیم چرا نویسنده چشم از دشمنی امویان در حقّ اهل‌بیت علیهم السلام فرو می‌بندد، با آنکه هر چه در کوفه پیش آمده به دستور امویان و گماشتگان آنان بوده است.
تنها کسی جنایتهای بنی امیه با اهل‌بیت علیهم السلام را انکار می‌کند که خدا دل او را کور کرده بینایی چشم او ستانده وی را فرو گذاشته، مسخش کرده باشد.
قرطبی پس از نقل حدیثی می‌گوید: «این وصیت و این تأکیدِ استوار اقتضای وجوب احترام به اهل‌بیت پیامبر صلی الله علیه و آله و نیکی بدیشان و بزرگداشت آنها و مهرورزیدن بدانها را دارد؛ وجوبی همچون وجوب فرائض موکّدی که هیچ کس را در سرپیچی از آن عذری نیست.
بگذریم که همه آگاهیم این جماعت از ویژگان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و پاره تن ایشان هستند. آنها ریشه پیامبرند که پیامبر صلی الله علیه و آله از آنها برآمده و شاخه‌های او هستند که از پیامبر صلی الله علیه و آله رُسته‌اند، چنان که خود فرمود:
«فاطمه، پاره تن من است»، و باز با وجود این، بنی‌امیّه با در پیش گرفتن ناسازگاری و نافرمانی با این حقوق سترگ به رویارویی برخاستند و خون اهل‌بیت ریختند و زنانشان را به بند کشیدند و کودکانشان را به اسارت گرفتند و خانه هایشان را ویران کردند و شرف و فضل ایشان را منکر شدند و دشنام و نفرین به آنها را روا شمردند و با وصیّت محمّد مصطفی صلی الله علیه و آله به مخالفت برخاستند و با در پیش گرفتن