امام علیه السلام بدانها باز گردد؛ چنان که نویسنده می‌خواهد برای خواننده ترسیم کند و مدعی شده است که همراهیان امیرالمؤمنین علیه السلام در جنگهای سه گانه ایشان همگی شیعه [حقیقی امام بوده‌اند.
اگر بخواهیم سخن نویسنده را بپذیریم، در این صورت اهل‌سنّت به نکوهش از شیعیان سزامندترند، زیرا اگر ما فرض کنیم امیرالمؤمنین علیه السلام در کوفه تنها شیعیان را به سبب سستی در جنگ با معاویه مخاطب ساخته، این پرسش مطرح می‌شود که اگر اهل‌سنّت در جنگ با معاویه امیرالمؤمنین علیه السلام را همراهی نمی‌کرده‌اند کجا بوده‌اند؟
پاسخ به این پرسش از سه حالت بیرون نیست: یا همراه امیرالمؤمنین علیه السلام در کوفه بوده‌اند که در این هنگام چونان دیگران نکوهیده خواهند بود، یا همراه معاویه و گروه فتنه گر بوده‌اند که در این حالت نیز وضع آنها بدتر از وضع صحابه‌ای است که امام علیه السلام به سبب سستی در جنگ با معاویه نکوهششان کرده، یا از علی علیه السلام و معاویه کناره گرفته‌اند که در اینجا نیز به نکوهش سزاوارتر از کسانی هستند که در جنگهای سه گانه همراه امام علیه السلام بوده‌اند، زیرا از وظیفه خود در جنگ با گروه فتنه گر چشم پوشیده‌اند.
امّا این ادعای نویسنده که شیعیان کشندگان واقعی حسین علیه السلام هستند و امام حسین علیه السلام ایشان را یک بار چنین نفرین می‌کند: «خدایا! اگر آنها را تا زمانی زنده داشتی پس جمعشان را پاره پاره کن و بر راههای گونه‌گونشان بگردان و هرگز کارگزارانشان را از ایشان خشنود مگردان، چه، آنها ما را خواندند تا یاریمان رسانند، لیک بر ما دست