از این سخن امام علیه السلام- در صورت صحّت حدیث- روشن می‌شود که این حدیث ناظر به شیعیانی نیست که به امامت ائمّه علیهم السلام اعتقاد دارند و در حقیقت، دوستدار ایشان‌اند، بلکه امام علیه السلام می‌خواهد تشیّع اختلاف‌پردازانی را نفی کند که ادّعا می‌کنند از شیعیان ائمّه علیهم السلام هستند.
اینک آنچه نویسنده از نهج البلاغه می‌آورَد و گمان می‌کند نکوهش شیعه از زبان امیرالمؤمنین علیه السلام است: «ای نامردهایی که آثار مردانگی در شما نیست، و ای کسانی که عقل شما مانند عقل بچّه‌ها و زنهای تازه به حجله رفته است، ای کاش من شما را نمی‌دیدم و نمی‌شناختم که سوگند به خدا نتیجه شناختن شما پشیمانی و غم و اندوه می‌باشد.
نفرین خدا بر شما که دل مرا بسیار چرکین کرده سینه‌ام را از خشم آکندید و در هر نفس پی در پی غم و اندوه به من خوراندید، و به سبب نافرمانی و بی‌اعتنایی به من رأی و تدبیرم را فاسد و تباه ساختید تا اینکه قریش گفتند: پسر ابی طالب مرد دلیری است، و لیکن دانش جنگی ندارد، و رأی و تدبیر ندارد کسی که فرمانش نمی‌برند و از حکمش پیروی نمی‌کنند».
پاسخ این پندار آن است که اظهار چنین سخنانی از سوی امیرالمؤمنین علیه السلام در مقام نکوهش همراهیان کوفی ایشان بوده است؛ کسانی از مردم که حضرت به همراه آنها با معاویه می‌جنگید؛ مردمانی از لایه‌های گوناگون مسلمانان که بیشتر آنها از مردم کوی و بر زن بودند نه از مسلمانانی با پیشینه که در اسلام جایگاهی داشتند و مخاطبان حضرت علیه السلام خاصّ شیعیان و پیروان ایشان نبوده است تا نکوهش