الّا واصفةً»؛ یعنی این گروه را داخل در شیعیان حقیقیِ خود نمی‌یابم، بلکه این گروه خود را شیعه ما توصیف می‌کنند و تنها ادّعای آن را دارند، چه، به امامت ما اعتقادی ندارند و نه در سخن نه در رفتار از ما پیروی نمی‌کنند، «وَ لَوِ امْتَحنتُهم لَما وجدتُهم الّا مرتدّین»؛ یعنی اگر من این گروه را که گمان می‌کنند شیعه من هستند با این سنجه بیازمایم که مذهب امامان اهل‌بیت علیهم السلام و مقتضیات اعتقادی و عملی آن را بدیشان یادآور شوم جز این نخواهد بود که مذهب ما را انکار خواهند کرد و ادّعای تشیّع ما را کنار خواهند نهاد و از سخنِ دوستی و مهر ما چشم خواهند پوشید، «ولو تمحّصتُهم لَما خَلَصَ من الألْفِ واحد»؛ یعنی اگر من با آزمون، سره ایشان را از ناسره جدا کنم و به آنها فرمان دهم که از برای ما پول بپردازند و جانشان را در راه ما فدا کنند حتّی یکی از آنها از این آزمون سر بلند بیرون نمی‌آمد.
گواه آنچه در معنای حدیث گفتیم ادامه سخن حضرت علیه السلام است که می‌فرماید:
«وَلَو غربلتُهم غربلةً لَمْ یبق منهم الَّا ما کانَ لی، إنَّهم طالَما اتَّکؤوا علی الأرائک، فَقالوا: «نَحنُ شیعةُ عَلیٍّ»، إنَّما شیعةُ علیٍّ مَنْ صَدَقَ قولَه فعلُه».
یعنی اگر من آنها را بیازمایم، خواهم دید که از کسانی جز ما پیروی می‌کنند و به دشمنان ما دوستی می‌ورزند، و از این کسانی که ادّعای تشیّع ما را دارند کس نمی‌مانَد مگر شیعیانی که ما را دوست می‌دارند و سخن ما را می‌پذیرند و از ما پیروی می‌کنند. امّا مدّعیانی که جز ما را دوست می‌دارند از شیعیان ما نیستند، زیرا شیعه علی کسانی هستند که در گفتار و رفتار از علی و خاندان او علیه السلام پیروی می‌کنند.