الرد‌الوجیز علی کتاب لله ثم للتاریخ - آل‌محسن، علی - الصفحة ١٩٣

داشته باشد و این دو بزرگ‌تر از کتابی است که نویسنده آن را انکار می‌کند. حال ما از نویسنده و دیگر سنّیان این پرسش را مطرح می‌کنیم که این دو کتاب پس از رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله چه سرنوشتی یافته؟ آیا ممکن نیست هر دو در میان اهل‌بیت پیامبر همچنان به ارث برده شود و در آن دو نیز نام شیعیان ائمّه و دشمنان ایشان آمده باشد؟
نویسنده سخن از صحیفه عبیطه به میان می‌آورَد و حدیثی از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل می‌کند که در آن فرموده است: به خدای سوگند نزد من صحیفه‌های بسیاری است که به رسول خدا صلی الله علیه و آله و اهل بیت او اختصاص دارند و در میان آن صحیفه‌ای است که بدان عبیطه گویند و بر عرب گران‌تر از آن نرسیده است و در آن آمده است که شصت قبیله عرب دروغین هستند و از دین خدا بهره‌ای ندارند (بحارالانوار، جلد ٢٦، صفحه ٣٧).
نویسنده این روایت را چنین رد می‌کند که اگر این شمار از قبایل بهره‌ای از دین خدا نداشته باشند مفهوم آن این است که در دین خدا یک نفر هم یافت نمی‌شود که از آن بهره داشته باشد.
پاسخ او این است که این روایت سندی بسیار ضعیف دارد، زیرا در زنجیره راویان این حدیث نام ابو اراکه و علی بن میسره و ابو حسن عبدی و محمّد بن علی بن اسباط و ابو عمران ارمنی یا همان موسی بن زنجویه و یعقوب بن اسحاق یا همان ضبی و محمّد بن حسان یا همان رازی دیده می‌شود که همگی یا مجهول‌اند یا مهمل یا ضعیف.
با چشمپوشی از سند روایت ناگزیر باید قبیله را در اینجا به