نکردن، بر امام است آن را [از سهم خود] کامل کند [تا زندگی مستحقین خمس تأمین شود]، و آن حکمی است که چه در حضور و چه در غیبت امام، وجوب‌دارد واین‌وجه‌اقوی‌است» (تحریرالاحکام، ج ١، ص ٤٤٤).
سخن علّامه حلّی رحمه الله صراحت در آن دارد که وی معتقد بوده است باید خمس را کنار گذاشت و در زمان غیبت کاملًا برای سادات تهیدست هزینه شود.
نویسنده می‌گوید: یکی دیگر از ایشان شهید ثانی، متوفّا به سال ٩٦٦ هجری است که در مجمع الفائدة والبرهان، جلد ٤، صفحات ٣٥٥ تا ٣٥٨ مطلقاً قائل به معافیت از خمس است و می‌گوید: اصحّ همین است، چنان‌که در کتاب مسالک الافهام، صفحه ٦٨ آمده است.
پاسخ او این است که در مجمع الفائدة والبرهان نقلی از نظر شهید ثانی درباره معافیت مطلق از پرداخت خمس دیده نمی‌شود و شهید ثانی در کتاب خود با نام مسالک الافهام به این باور نگراییده است، بلکه تنها به شرح عبارت پیشگفته شرائع الاسلام در معافیت خمس در ازدواج، تجارت و مسکن می‌پردازد و بر آن حاشیه‌ای نمی‌زند. رجوع کنید به مسالک الافهام، جلد ١، صفحه ٤٧٥.
او در شرح لمعه، که پس از مسالک الافهام نوشته، تصریح کرده است که خمس در عصر غیبت به فقیه جامع الشرائط داده می‌شود. او می‌گوید: «بنابه مشهور خمس به شش بخش تقسیم می‌شود تا به ظاهر آیه و صریح روایت عمل شده باشد. سه بخش از آن برای امام علیه السلام که همان سهم خدا و رسول او و خویشان ایشان است و این بخش، نیم