ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩١ - جعدى گويد

هم اكنون البتّه قصد نمودم كه بسوى نمير بروم، پس اين هنگامى بود كه براى ايشان ناراحتى ايجاد كرده بودم.

شاهد اين بيت (فرغت) كه بمعنى قصدت آمده.

و ابن عامر آيه الثقلان بضم هاء خوانده و دليل آن در پيش گذشت و در شواظ دو لغت شواظ بضمه شين و شواظ بكسره شين آمده.

ابو عبيده گويد: آن شعله آتشى است كه دود نداشته باشد.

رو به شاعر گويد:

قطعا كه براى ايشان از جنگ ما گرمى بسيار سخت است و آتش جنگ شعله‌هايى ميافروزد، و نحاس دود است.

جعدى گويد:

روشن ميكند مثل روشنايى چراغ زيتونى كه خدا در آن دود قرار نداده است.

ابو على گويد: هر گاه شواظ شعله‌اى باشد كه دود در آن نباشد ضعيف شود.

قرائت آنكه (و نحاس) را بجر خوانده است و بر تفسير ابى عبيده نميباشد مگر برفع در نحاس، بنا بر تقدير (و يرسل عليكما شواظ و يرسل عليكما نحاس)- يعنى: يك مرتبه اين را براى شما ميفرستد و يك دفعه ديگرى نحاس را و گاهى هم جايز است از وجه ديگرى بنا بر اينكه تقديرش اين باشد (و يرسل عليكما شواظ