ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٢٧ - تفسير آيات

واجب بود بر آنها كه ايمان و يقين و اخلاصشان در طول صحبت قرآن كتاب- آسمانى خدا زياد شود.

تفسير آيات:

سپس خداوند سبحان ايشان را بطاعت خود فرا خوانده و گفت:

((أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا)) يعنى آيا وقت آن نرسيده براى مؤمنين.

((أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ)) يعنى صفا پيدا كند و نرم شود دلهايشان.

((لِذِكْرِ اللَّهِ)) يعنى زمانى كه خداوند تذكّرى بايشان ميدهد بسبب قرآن از مواعظ و اندرزهاى آن.

((وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ)) يعنى قرآن و كسى كه آن را مشدّد خوانده پس مقصود او (و ما نزله اللَّه من الحق) و آنچه خداوند از حق نازل نموده است.

((وَ لا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ)) و نباشيد مثل كسانى كه كتاب به ايشان داده شده از يهود و نصارى.

((مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ)) يعنى از جلوتر پس زمان طولانى شد بين ايشان و پيامبرانشان.

و بعضى گويند: يعنى طولانى شد بر ايشان زمان براى پاداش و جزا يعنى عجله در جزاء و كيفر ايشان نشد، پس مغرور شدند.