ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٣٧ - تفسير آيات

بر فخور جايز نيست، و ممكنست كه محلّش بر ابتداء و خبرش محذوف باشد، چنانچه جواب (لو) حذف شده از قول خدا( (وَ لَوْ أَنَّ قُرْآناً سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبالُ)-) و تقدير آن (الذين يبخلون فانهم يستحقون العذاب) است و ممكنست كه محلّش، رفع يا نصب بنا بر ذم باشد.

تفسير آيات:

آن گاه خداوند سبحان ترغيب و تشويق فرمود در مسابقه و پيشى گرفتن براى خواستن بهشت پس فرمود:

((سابِقُوا)) يعنى مبادرت كنيد به بر طرف كردن عوارضى را كه مانع از اعمال صالحه است و شتاب كنيد بسوى چيزهايى كه موجب رستگارى در آخرت و قيامت ميشود.

((إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ)) كلبى گويد: يعنى شتاب كنيد بتوبه كردن.

و بعضى گويند: يعنى بصف اوّل جماعت (يا مقدم جبهه).

و برخى گويند: يعنى بسوى پيامبر ٦.

((وَ جَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ)) و بهشتى كه مساحتش مانند مساحت آسمانها و زمين است، يعنى و پيشى بگيريد بسوى استحقاق ثواب بهشتى كه- صفتش اينست و در ذكر عرض تنها بدون ذكر طول چند وجه گفته شده است:

١- اينكه بزرگى عرض دلالت ميكند بر عظمت طول.

٢- اينكه گاهى ممكن است كه طول بدون عرض باشد، ولى هيچ عرضى نيست كه بدون طول باشد.

٣- اينكه مقصود بآن اينست كه عرضش مانند عرض آسمانها و زمين است ولى‌