ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٩٠ - اعراب

٤- البتّه خدا آنان را كه صف بسته در راه او پيكار ميكنند دوست ميدارد گوئيا، ايشان چون ساختمانى مستحكمند.

٥- (اى پيامبر بخاطر آور) آن دم كه موسى ٧ بقوم خويش گفت: اى قوم من چرا مرا ميرنجانيد و حال آنكه در حقيقت ميدانيد من فرستاده خدا بسوى شمايم پس آن هنگام كه ايشان برگشتند خدا دلهاى ايشان را- بر گردانيد و خدا گروه ستمكاران را راه نمى‌نمايد.

لغت:

المقت: يعنى بغض و عداوت.

الرص: يعنى محكم كردن بناء ميگويند (رصصت البناء) يعنى مستحكم نمودم آن را و اصل آن از رصاص است، يعنى آن را چنان بنا نمودم كه گويا از سرب بنا شده براى فشرده بودن آن و سخت در هم بودن آن.

اعراب:

الف (لم) حذف شده از (ما) براى شدّت اتّصال با ضعف حروف اعتلال آخر كلام براى آنكه آن حرف تغيير در محلّ تغيير است (مقتا) منصوبست بنا بر تميز بودن، (و( أَنْ تَقُولُوا)) در محلّ رفع است، به اينكه آن فاعل كبر است، و تقديرش (كبر هذا القول مقتا عند اللَّه) بزرگ است اين سخن از جهت خشم نزد خدا.

و بعضى گفته‌اند: كه فاعل مضمر در آنست و تقديرش كبر المقت مقتا عند اللَّه است، مثل نعم رجلا زيد و مخصوص بمذمت است كه بگوئيد: صفّا مصدر در محل حال است، يعنى در حالى كه برگزيدگان هستند.