ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤١ - اعراب آيات

٣٥- اين نجات نعمتى از جانب ما بود هم چنان كه بر لوط و دختران وى انعام كرديم كه هر كه را كه سپاسگزارى كرد پاداش ميدهيم.

٣٦- و حقا كه لوط قوم خويش را از سختگيرى ما بيم داد و با بيم دهنده ستيزه كردند.

٣٧- و جدا از لوط مهمانان وى را طلبيدند در نتيجه ديدگانشان را كور گردانيديم كه تلخى عذاب و نتيجه بيم دادن مرا بچشيد.

٣٨- و بى شك بهنگام بامداد عذابى دائم بديشان فرود آمد.

٣٩- پس تلخى عذاب و نتيجه بيم دادن مرا بچشيد.

٤٠- و حقّا كه اين قرآن را براى پند دادن آسان كرديم پس آ آيا پند گيرنده‌اى هست.؟

٤١- و بى ترديد بيم دهنده‌گان بسوى فرعون و قوم وى آمدند.

٤٢- همه نشانه‌ها و آيات ما را دروغ پنداشتند، در نتيجه ايشان را مانند گرفتن عزّتمندى توانگر بگرفتيم.

اعراب آيات:

سحر هر گاه نكرده باشد اراده ميشود بآن سحرى از سحرها ميگويند:

«رأيت زيدا سحرا من الاسحار» زيد را سحرى از سحرها ديدم، پس هر گاه سحر روزت را قصد كرده‌اى مى‌گويى «اتيته بسحر و آتيته سحر» سحر آمدم او را و قول خدا (نعمة) مفعول له است (بكرة) ظرف زمان است، پس هر گاه معرفه باشد به اينكه قصد كنى صبح همان روز را مى‌گويى، اتيته بكرة و غدوة، پس بكرة اينجا نكره است.