ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٠٥ - لغات آيات

قرائت آيات:

كسايى تنها لم يطمسهنّ بكسره ميم در يكى از آن دو بضمّه ميم در ديگرى خوانده و ديگران از قراء در هر دو كلمه بكسره ميم خوانده‌اند.

دليل:

ابو على گويد: يطمث و يطمث دو لغت است.

ابو عبيده گويد: لم يطمثهنّ يعنى لم يمسهن، ميگويند: ما طمث هذا البعير حبل قط هرگز اين شتر را ريسمانى نكرده.

رو به شاعر گويد

مثل تخمى كه لمس كننده‌اى آن را مس نكرده و دست نزد.

لغات آيات:

الافنان: جمع فنن و آن شاخه تازه برگ است، و از آنست قول ايشان هذا فن آخر، يعنى اين نوع ديگر است و ممكنست جمع فن باشد.

الاتكاء: تكيه كردن براى كرامت و بزرگوارى و مناعت و پشتى آنست كه در محافل سلاطين و بزرگان براى اشخاص گذارده ميشود جهت احترام و بزرگ داشت و آن از «و كان السقاء» مشتق است هر گاه مشك آب را محكم ببندند و از آن است قول ايشان‌

(العين وكاء الستة)

. الفرش: جمع فراش و آن چيزيست كه گسترده و براى خوابيدن بر آن آماده ميشود (و در فارسى بآن رختخواب ميگويند).

البطائن: جمع بطانه و آن باطن و آستر رويه است.

الجنى: ميوه‌ايست كه بر درخت رسيده و شايسته چيدن باشد و از آن‌