ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٠٢ - شأن نزول

اهل مكّه دارم در ايمنى صيانت قرار داده باشم.

سدى گويد: درباره عبد اللَّه بن ابى و پسرش عبيد اللَّه بن عبد اللَّه نازل شده و اين پسر نزد پيغمبر ٦ بود پس پيغمبر ٦ آبى نوشيد، پس عبيد اللَّه گفت سؤر و باقى مانده از آب را بگذار تا بپدرم بدهم شايد خدا دل او را پاك كند پس پيغمبر ٦ باو داد پس براى عبد اللَّه بن ابى آورد، پس گفت اين چيست گفت پيش مانده و بقيّه آب رسول خداست براى تو آورده‌ام تا بيا شامى تا شايد خدا قلبت را پاك كند پس (آن منافق) گفت چرا ادرار و بول مادرت را نياوردى برايم، پس عبيد اللَّه برگشت نزد پيغمبر ٦ و گفت اجازه بده تا او را بكشم فرمود نه بلكه مدارا و مهربانى با او كن، سپس خداوند سبحان فرمود: و گفت‌( (أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ)) حسن گويد: آن گروهند كه در دلهاى ايشان ايمان ثبت شده بآنچه كه از الطاف با ايشان شده، پس مانند مكتوب و نوشته شده است.

ابو على فارسى گويد: در قلوبشان علامت و نشانه ايمان نوشته شده، و معنايش اينست كه آن علامت و داغ و نشانه است براى فرشتگانى كه آنها را مى بينند و ميفهمند كه ايشان مؤمنين هستند چنانچه درباره كفار فرموده‌( (وَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ))[١] و نوشته است خدا بر قلوب ايشان علامتى را كه ميداند كسى كه آن را مشاهده كند از فرشتگان كه آن نوشته بر قلب اوست.

((وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ)) زجاج گويد: يعنى تقويت ميكند ايشان را بنور ايمان و دلالت ميكند بر آن قول او( وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدْرِي- مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ‌)[٢] و همچنين ما وحى كرديم بسوى تو روحى از امر خود

[١]- سوره توبه آيه ٩٣.

[٢] سوره شورا آيه ٥٢.