ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٧٤ - تفسير

فعل نيست.

(حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ‌) مبتداء و خبر است و( (يَصْلَوْنَها)) در محلّ نصب است بنا بر حاليّت.

شأن نزول:

ابن عباس گويد: نزول قول خدا( (أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوى‌ .. ...)) درباره يهود و منافقين است كه ايشان راز گويى ميكردند در ميان خود و نگاه بمؤمنان كرده و چشمك ميزدند، پس وقتى مؤمنين نجوا و راز گويى ايشان را ميديدند ميگفتند نميبينيم ايشان را مگر آنكه خبرى از نزديكان و برادران ما كه براى شبيخون زدن بيرون رفته‌اند بآنها رسيده كه كشته شده يا مجروح گشته يا فرار كرده، پس اين خاطره‌اى در دلهاى ايشان شده و آنها را محزون و غمگين مينمود، پس چون اين طولانى شد شكايت به پيامبر ٦ نمودند پس ايشان را فرمان داد كه ديگر در گوشى نگويند و نجوا ننمايند نزديك مسلمين پس آنها نپذيرفتند و دست بر نداشتند از اين عملشان و تكرار كردند در گوشى گفتنشان را پس آيات مذكوره نازل شد.

تفسير:

سپس خداوند سبحان بيان فرمود وقت اين عذاب را و گفت:

((يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعاً)) يعنى روزى كه ايشان را محشور ميكند بزمين محشر و ايشان را زنده بر ميگرداند.

((فَيُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا)) پس خبر ميدهد ايشان را بآنچه عمل كردند يعنى خبر ميدهد ايشان را و اعلام ميكند بآنچه كه از گناهان را در دار دنيا مرتكب شدند.

((أَحْصاهُ اللَّهُ)) ميشمارد بر ايشان خدا و در پرونده اعمالشان ثبت نموده‌