ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣١١ - شأن نزول

بودى كه از فحشاء نهى ميكردى، پس براى چه درختان ما را قطع ميكنى و ميسوزانى پس خدا نازل فرمود:( (ما قَطَعْتُمْ مِنْ لِينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوها قائِمَةً عَلى‌ أُصُولِها)) آنچه كه شما قطع كرديد از درخت خرما يا آن را بر ريشه باقى گذارديد و آنست بويره در گفته و شعر حسان بن ثابت انصارى:

و آسانست بر سربازان فرزندان لوّى (بن غالب) سوزانيدن درختان خرماى بلند و دراز بسبب گودالهاى آتش و بويره تصغير بوره و آن گودال آتش است.

و ابن عباس گويد: پيغمبر ٦ محاصره فرمود آنها را تا آنكه رسيد بجايى كه ناچار شدند كه هر چه پيامبر ميخواهد بدهند، پس مصالحه فرمود با ايشان بر اينكه خونشان ريخته نشود و از زمين و منازلشان بيرون روند و اينكه به سمت اذرعات شام كوچ كنند و براى هر سه نفرى از ايشان يك شتر و يك مشك آب قرار داد، پس حركت بسوى اذرعات و اريحاى شام نمودند مگر دو خانواده آل ابى الحقيق و آل حى بن اخطب كه آنها بخيبر پيوستند و طائفه‌اى از ايشان هم بحيره ملحق شدند و ابن عباس اين سوره را سوره بنى النضير ميناميد.

و از محمد بن مسلمه روايت شده كه پيامبر خدا ٦ او را بسوى بنى النضير فرستاد و فرمان داد باو كه ايشان را در مدّت سه شب تبعيد كند و از محمد بن اسحاق روايت شده كه تبعيد بنى النضير در موقع برگشتن پيغمبر ٦ از جنگ احد بود و فتح بنى قريظه در موقع برگشتش از جنگ احزاب و ميان آن دو سال- فاصله بود، و زهرى گويد: كه تبعيد بنى النضير شش ماه بعد از حادثه جنگ بدر و پيش از جنگ احد بوده است.