ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٦٨ - تفسير آيات

پس ديدم روشنايى محبوبه‌ام را از راه دورى و ليكن بعيد است كه من بتوانم خودم را بآن برسانم.

الاورى: ظاهر شدن آتش است بوسيله آتش گيرانه و كبريت، گفته مى شود اورى، يورى، و وريت، بك زنادى يعنى تكليفم را بسبب تو روشن كردم و گفته ميشود (قدح فاورى) كبريت زد، پس روشن شد و آتش گرفت، هر گاه آتش ندهد گفته ميشود (قدح فاكبى) كبريت زد و نگرفت و آتش نداد.

المقوى: فرود آمدن با قوا و نيروست در زمينى كه كسى در آن نيست، و اقوت الدار يعنى خانه از اهلش خاليست نابغه گويد:

فرود آمدم در زمينى كه خالى از جاندار بود و آن را وزش بادها و شن سيّار دگرگون كرده بود و عتقره گويد:

زنده ماندى تو از آثار بزرگى كه خاطره آن گذشت در جايى كه بعد از ام- هيثم خالى از هر چيز بود.

تفسير آيات:

سپس خداوند سبحان بر ايشان درباره بعث احتجاج نموده به قول خودش‌( (نَحْنُ خَلَقْناكُمْ)) مقاتل گويد: يعنى ما شما را آفريديم در حالى كه شما چيزى نبوديد و اين را ميدانيد شما( (فَلَوْ لا تُصَدِّقُونَ)) يعنى پس براى چه و چرا باور نميكنيد بروز بعث و قيامت- براى اينكه كسى كه قدرت بر ايجاد در اوّل داشته باشد قدرت بر اعاده هم دارد، سپس ايشان را خداى‌