ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٢٦ - تفسير و معنى

خدا ٦ و آنها بنو هاشم و بنى مطّلبند.

و از حضرت صادق ٧ روايت شده كه او فرمود ما مردمى هستيم كه خدا طاعت و پيروى ما را واجب كرده و انفال براى ماست، و براى ماست خالص مال يعنى آنچه كه برگزيد براى پيامبر خدا ٦ از پوست چهار پايان و كنيزان زيبا و درّ گرانقدر و گرانبها و چيزى كه مانندى برايش نيست و در جنگ نصيب ميشود از براى ماست، سپس بيان نمود خداى سبحان كه چرا اين كار را كرده است پس فرمود:

((كَيْ لا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِياءِ مِنْكُمْ)) تا آنكه دست بدست ميان توانگران شما نگردد، و دوله اسم است براى چيزى كه مردم دست بدست ميان خود مى گردانند گاهى براى اين و گاهى براى اوست، يعنى تا اينكه في‌ء متداول رؤساى شما نشود كه هر چه ميخواهند در آن عمل كنند چنانچه در جاهليّت معمول بود و اين خطاب بمؤمنين است نه پيامبر و اهل بيتش.

كلبى گويد: اين آيه نازل شد درباره رؤساى مسلمين كه گفتند باو اى رسول خدا بگير آنچه كه مخصوص شماست و يك چهارم باقى را بما واگذار نما، پس همين طور كه ما در جاهليّت ميكرديم و انشاد كردند براى او:

براى تو است يك چهارم از آن غنائم و صفاياى از غنائم، و حكم فرمان تو است درباره سربازانى كه قبل از رسيدن بميدان جنگ درباره زيادى غنائم جنگى شعار ميدادند.

پس آيه نازل شد و اصحاب گفتند: سمعا و طاعة، شنيديم و اطاعت ميكنيم فرمان خدا و پيامبر او را، آن گاه فرمود: