ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٠٣ - شأن نزول

را كه نبودى تو بدانى كه كتاب چيست و ايمان كدام است.

و بعضى گويند: معنايش اينست، و تقويت كرد ايشان را بنور حجّتها و برهانها تا آنكه هدايت بحق شده و عمل بآن كردند.

ربيع گويد: يعنى تقويت كرد ايشان را بقرآنى كه آن حيات و زنده بودن دلهاست از نادانى.

و بعضى گويند: تأييد كرد ايشان را بجبرئيل در بسيارى از مواطن و جنگها كه يارى ميكرد ايشان را و دفاع مينمود از ايشان.

((يُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ)) و داخل ميكند ايشان را ببوستانهايى كه جاريست از زير قصرها و درختان آنها نهرهايى براى ابد در آن خواهند بود خوشنود است خدا از ايشان به سبب اخلاصى كه در طاعت و عبادت از ايشان بود.

((وَ رَضُوا عَنْهُ)) و آنها هم از او راضى و خوشنودند بسبب ثواب و بهشت.

و بعضى گويند: راضى هستند از او بقضاء و تقدير خدا بر ايشان در دنيا پس آن را مكروه نداشتند.

((أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ)) آن گروهند لشكر خدا و ياران دين او و دعوت كنندگان خدا بندگان او را.

((أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ)) الا كلمه تنبيه است، يعنى: بدانيد كه لشكر خدا و اولياء او ايشانند رستگاران و نجات يافتگان و ظفريافتگان بآرزوى خودشان ميباشند

.