آيه نازل شد:( (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ ...)) پس براى ايشان دو پاداش قرار داد و افزود بر ايشان نور و آمرزش را سپس فرمود:( (لِئَلَّا يَعْلَمَ- أَهْلُ الْكِتابِ)).

و كلبى گويد: آنها بيست و چهار نفر مرد بودند كه از يمن بر پيامبر خدا ٦ وارد شدند و آن حضرت ٦ در مكّه بودند و ايشان يهودى و نصرانى نبودند بلكه بدين پيامبران نبودند، پس اسلام آوردند، پس ابو جهل بايشان گفت شما بد مردمى هستيد و بد واردينى بر خويشانتان پس آنها پاسخ وى را داده و گفتند و چيست براى ما كه ايمان بخدا نياوريم، پس خدا براى مؤمنين اهل كتاب مثل عبد اللَّه بن سلام و اصحابش دو پاداش قرار داد پس ايشان شروع كردند بر مباهات و فخر كردن بر اصحاب رسول خدا ٦ و مى گفتند ما از شما برتريم زيرا براى ما دو پاداش است و براى شما يك پاداش، پس نازل شد:( لِئَلَّا يَعْلَمَ أَهْلُ الْكِتابِ ...) تا آخر سوره.

دو پاداش براى كيست؟

از پيامبر ٦ روايت شده كه فرمود هر كس براى او كنيزى باشد پس او را تعليم داده و خوب بياموزد و او را ادب نموده و نيكو ادب نمايد و وى را آزاد كرده و شوهر دهد براى او دو پاداش است و هر كس از اهل كتاب كه ايمان به پيامبر خود آورد و بمحمّد ٦ نيز ايمان آورد براى او دو پاداش است و هر بنده و مملوكى كه ادا كند حق خدا و حق صاحبان خود را پس براى او دو پاداش است اين حديث را بخارى و مسلم در دو صحيح خود آورده‌اند[١]

[١]- مترجم گويد: خدا رحمت كند ابو على طبرسى را كه تقيّه نموده و( جنبه ولايتى آيه مذكوره را نقل نكرده با اينكه ابو القاسم حسكانى- حنفى متوفّى قرن پنجم هجرت كه قبل از وى در خراسان بوده در شواهد التنزيل خود ج ٢ ص ٢٢٧ تا ٢٢٩ شش حديث ايراد كرده كه ما براى تيمن و اداء بعضى از حقوق مواليان عظام خود تقديم دوستان آل محمّد( ع) مى نمائيم، در حديث ٩٤٣ از فرات بن ابراهيم كوفى باسنادش از ابن عبّاس روايت نموده در قول خداى تعالى( يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ) فرمود: حسن و حسين ٨ و يجعل لكم نورا تمشون به، على بن ابى طالب :، و در حديث ٩٤٤ باسنادش از جابر بن عبد اللَّه عينا مثل حديث- گذشته.

و در حديث ٩٤٥ باسنادش از جابر از ابى جعفر ٧ در قول او( يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ‌) فرمود: يعنى حسن و حسين و يجعل لكم نورا تمشون به فرمود امام عادلى كه باو پيروى كنيد على بن ابى طالب :.

و در حديث ٩٤٦ باسنادش از سعد بن طريف از ابى جعفر ٧ در تفسير آيه مذكوره فرمود( من تمسّك بولاية على فله نور) كسى كه متمسك به ولايت ٧ شود براى او نور است.

و در حديث ٩٤٧ باسنادش از ابو سعيد خدرى از رسول خدا ٦ روايت كرده كه فرمود: اما بخدا قسم هيچ بنده‌اى دوست( نميدارد خاندان مرا مگر آنكه خداوند عزّ و جل نورى باو عطا كند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد شود و هيچ كس دشمن نميدارد خاندان مرا مگر آنكه خداوند در روز قيامت او را از آن نور محروم و محجوب نمايد:

و در حديث ٩٤٨ باسنادش از سالم از پدرش از رسول خدا٦ روايت نمود كه فرمود:

اكثركم نورا يوم القيمة اكثركم حبا لال محمد٦

، نورانى‌ترين شما در روز قيامت آن كسيست كه حبّش بآل محمد بيشتر باشد.