ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٥٠ - تفسير آيات

وجه ديگريست كه در تفسير آمده كه ايشان افعالى و كارهايى از پادشاهانشان ديدند كه نتوانستند بر آن تحمّل كنند، پس براى خود ديرها و صومعه‌ها گرفتند و آن را اختراع و ايجاد نمودند، پس چون خود را ملزم ساختند باين عبادت و داخل بر آن صومعه شدند لازم شد ايشان را كه آن را تمام كنند، چنانچه هر گاه انسان روزه‌اى ميگيريد كه بر او واجب نشده لازم ميشود. و او كه آن را تمام كند گويد: و قول او (فمارعوها حق رعايتها) رعايت نكردند آن را حق رعايت كردن بر دو قسم است:

١- اينكه اكتفاء كنند بر آنچه كه خود را بآن ملزم نموده‌اند.

٢- و آن بهتر است، اينكه آنان هنگام بعثت پيغمبر ٦ بودند، ولى ايمان بآن حضرت نياوردند، پس ايشان تارك طاعت خدا بودند پس اين رهبانيّت را رعايت نكردند حق رعايت كردن، و دليل اين قول خداست كه فرمود:

((فَآتَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا مِنْهُمْ أَجْرَهُمْ)) پس داديم كسانى از ايشان را كه ايمان آوردند پاداششان را يعنى آنان كه ايمان به پيامبر ٦ آوردند.

((وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ)) و بسيارى از ايشان فاسقند يعنى كافرند تمام شد كلام زجاج و تأييد ميكند اين را روايتى كه از ابن مسعود رسيده گويد: من رديف پيغمبر ٦ بر الاغى سوار بودم، پس آن حضرت فرمود: اى پسر ام عبد آيا ميدانى از كجا بنى اسرائيل رهبانيّت را اختراع كردند، پس گفتم خدا و رسول او داناتر است، فرمود: بر بنى اسرائيل ستمكارانى مسلّط شد، بعد عيسى بن مريم ٨ كه مرتكب بگناهان خدا شدند، پس اهل ايمان غضبناك و خشمگين شده، پس با آنها مقاتله و پيكار كردند، پس سه مرتبه اهل‌