ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٠١ - گفتار مفسرين درباره اين آيه

و اين بشر بن مروان است كه برادرش عبد الملك باو ولايت و حكومت عراق را تفويض نمود.

و بعضى گويند: معنايش اينست، پس اراده كرد بايجاد و آفريدن عرش و معناى آن گذشت.

((يَعْلَمُ ما يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَ ما يَخْرُجُ مِنْها)) يعنى ميداند آنچه داخل در زمين و مستور در آن ميگردد و ميداند آنچه كه از زمين بيرون ميآيد از ساير انواع گياه‌ها و حيوانات و جمادات بر او چيزى از آنها پوشيده و پنهان نيست.

((وَ ما يَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ ما يَعْرُجُ فِيها)) يعنى و ميداند آنچه كه از آسمان نازل ميشود از باران و غير آنها از انواع چيزهايى كه فرو ميآيد از آن و ميداند آنچه كه در آسمان عروج ميكند از فرشتگان و آنچه كه بالا ميرود از اعمال.

جنّ و انس.

((وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ)) و او با شماست هر كجا باشيد بعملى كه بر او چيزى از اعمال و احوال شما مخفى نيست.

((وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ)) و خدا بآنچه كه شما ميكنيد از كارهاى خوب و افعال بد (بصير) يعنى دانا است.

((لَهُ مُلْكُ‌ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ)) براى اوست پادشاهى آسمانها و زمين تصرّف ميكند در آنها هر طورى كه بخواهد.

((وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ)) مرجع و بازگشت همه چيزها بسوى اوست، در روز قيامت، يعنى براستى هر كس در دنيا مالك چيزى باشد ملكش فانى و زايل ميشود، جز ذات مقدّس پروردگار سبحان كه سلطنتش و ملكش ابدى است، چنانچه چنين بوده پيش از آنكه خلقى را بيافريند.