ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٨٦ - اعراب

٩٦- پروردگار بزرگ خويش را تسبيح گوى.

قرائت آيات:

يعقوب فروح بضمّه (راء) خوانده و آن قرائت پيامبر ٦ است و ابن عباس و ابى جعفر باقر ٧ و قتاده و حسن و ضحاك و جماعت است و ديگران (فروح) بفتح راء خوانده‌اند.

دليل:

ابن جنّى گويد: آن راجع بمعناى روح است، پس مثل آنكه گويد ممسك روح و ممسك آن او روح است و چنانچه مى‌گويى هذا لهواء هو الحياة اين هواء آن زندگيست و هذا السماع هو العيش و هو الروح: و اين شنيدن آن عسرت و آن راحت است.

اعراب:

(وَ أَمَّا إِنْ كانَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ فَسَلامٌ لَكَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ‌)، على بن عيسى گويد: كاف خطاب داخل شده است چنانچه داخل ميشود در «ناهيك به شرفا» و حسبك به كرما، يعنى طلب بيشترى بر جلالت حالت نكن پس همين طور سلام لك منهم يعنى زيادتر بر درود و سلام ايشان طلب نكن از جهت جلالت و بزرگى منزلت.

ابن جنّى گويد: در كلام تقديم و تأخير است و تقدير اينست: مهما يكن من شي‌ء فسلام لك من اصحاب اليمين ان كان من اصحاب اليمين، و شايسته- نيست كه بوده باشد موضع (ان كان) مگر اين موضع براى اينكه اگر محلّ آن بعد از فاء باشد هر آينه پهلوى آن قرار گرفت و هر آينه قول او سلام لك، جواب‌