(٦) استدلال به همه آنها نيست. ليكن به برخى ابواب و عناوين موجود در كتب روايى اشاره مى‌كنيم: الف) روايات وارده در زمينه حرمت خوار ساختن و ظلم به مؤمن يا مسلمان. اين روايات فراوانند كه شيخ حر عاملى در وسائل الشيعه، ج ٨، ص ٥٥٠ ـ ٥٤٢ ذكر كرده است و در ميان آنها روايات صحيح نيز به چشم مى‌خورد، مانند روايت ابوالمغرا از امام صادق(ع) «المسلم أخ المسلم لايظلمه و لا يخذله و لايخونه.» (وسايل، ج ٨، ص ٥٤٢ و اصول كافى، ج ٢، ص ١٣٩). خذلان آن است كه يارى رساندن به وى را در وقت نياز ترك كند. ب) روايات وارده در زمينه حقوق مؤمن: ر.ك: وافى، ج ٣، ص ١٠٢ و وسايل، ج ٨، ص ٥٥٠ ـ ٥٤٢. در بين اين روايات نيز روايات صحيح وجود دارد، مانند صحيحه على بن عقبه از امام صادق(ع): «المؤمن أخ المؤمن، عينه و دليله لايخونه» (وسائل الشيعه، ج ٨، ص ٥٤٣.) ج) روايات وارده در زمينه اهتمام به امور مسلمانان: (ر.ك: اصول كافى، كتاب الايمان و الكفر، ج ٢، ص ١٣١، باب الاهتمام بأُمور المسلمين و النصيحة لهم) يكى از آن روايات چنين است: عن علىّّ بن ابراهيم عن أبيه عن النوفلي عن السكوني عن أبي عبداللّه(ع) قال: «قال رسول اللّه (ص): من أصبح و لايهتمّ بأُمور المسلمين فليس بمسلم.» اين روايت را مرحوم كلينى از طرق ديگر در همان باب ذكر كرده است و وجود «نوفلى» ضعف سند به شمار نمى‌رود؛ زيرا اين روايت به طريق‌هاى فراوانى از شيعه و اهل سنّت از پيامبر نقل شده و به مرز استفاضه رسيده است و لسان اين روايات به گونه‌اى است كه حمل آنها بر غير وجوب، شايسته نيست. د) روايات وارد شده در زمينه خيرخواهى براى مؤمن: (ر.ك: اصول كافى، ج ٢، ص ١٦٩ و ٢٦٩) در بين اين روايات، رواياتى كه سند آنها تامّ است به چشم مى‌خورد، مانند: روايت عيسى ابو منصور امام‌صادق(ع) در «يجب للمؤمن على المؤمن أن يناصحه» و نيز روايت معاوية‌بن وهب از امام صادق(ع) : «يجب للمؤمن على المؤمن النصيحة في المشهد و المغيب» و نيز روايت ابوعبيده حذّاء از امام باقر(ع): «يجب للمؤمن على المؤمن النصيحة.» (اصول كافى، ج ٢، ص ١٦٦) تمام اين روايات از نظر سند تمامند. واژه «نصيحت» در اين روايات، از نظر معنا وسيع‌تر از موعظه و ارشاد است و به معناى دفع ضرر و حوادث ناگوار از مؤمن نيز مى‌آيد و اين معنا از عبارت «النصيحة في المشهد و المغيب» اراده شده است؛ چون نصيحت در غياب معنايى غير از اين ندارد، چنان كه نصيحت براى خدا و رسول و قرآن