و در روايتى ديكر آمده كه هر كه بكيرد از ناخن‌ها و شارب خود هر جمعه و بكويد وقتى كه مى‌كيرد: «بِسم اللّهِ وَ بِاللّهِ وَ عَلى سُنَّةِ رَسُولِ اللّهِ صَلَّى اللّه عَلَيْهِ وَ آله وَسَلَّمِ» نيفتد از او ناخنى و مويى اِلا آن كه بنويسد حق تعالى به آن ثواب آزاد كردن بنده و بيمار نشود مكر به مرض موت. (٥٢)

و در كتاب من لايحضره الفقيه از حضرت امام جعفر صادق ـ عليه السّلام ـ روايت كرده كه: غسل پاكيزكى و كفاره است از گناهان از جمعه تا جمعه ديكر. (٥٣)

و از حضرت امير المؤمنين ـ عليه السلام ـ روايت كرده كه چون مى‌خواست كه سرزنش كند كسى به عجز مى‌فرمود: تو عاجزترى از كسى كه غسل جمعه را ترك مى‌كند؛ چه كسى كه غسل جمعه كند هميشه در پاكيزكى است تا جمعه ديكر. (٥٤)

و در بوى خوش به كار بردن در اين روز مبارك، تأكيد بسيار شده و در كتاب مذكور، از حضرت امام رضا ـ عليه السّلام ـ روايت كرده كه: سزاوار است مرد را كه وا نكذارد اين كه مسّ كند چيزى را از بوى خوش در هر روز، اكر ميسّر نشود يك روز در ميان و اكر ميسّر نشود در هر جمعه وانكذارد آن را. (٥٥)

و نافله يوميّه در روز جمعه بيست ركعت است زياده بر روزهاى ديكر به چهار ركعت:

(٥٠) همان، ج ٣، ص ٤١٨ و ج ٦، ص ٥٠٤.
(٥١) تحرير الاحكام، علامه حلى (م ٧٢٦ ق)، تحقيق ابراهيم بهادرى، قم، مؤسسه امام صادق (ع)، چاپ اول، ١٤٢٠ ق، ج ١، ص ٧١. گرفتن ناخن در اين مأخذ نيست.
(٥٢) تهذيب الاحكام، ج ٣، ص ٢٣٧.
(٥٣) من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١١٢.
(٥٤) ر.ك: كافى، ج ٣، ص ٤٢.
(٥٥) من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٤٢٥.