و در كافى و تهذيب و استبصار به اسناد حسن روايت كرده‌اند كه از آن حضرت پرسيدند از كسى كه خطبه را در نيافت روز جمعه «قال: يصلّي ركعتين» فرمود: دو ركعت نماز مى‌كذارد «فإن فاتته الصّلاة فلم يدركها فليصلّ أربعاً» پس اكر نماز جمعه فوت شد او را چنان كه هيچ از آن ادراك نكرده چهار ركعت مى‌كذارد. «و قال: إذا أدركت الامام قبل أن يركع الركعة الاخيرة فقد أدركت الصّلاة» و فرمود: چون دريافتى امام را پيش از ركوع آخر پس نماز جمعه را دريافته «و إن أنت أدركته بعد ما ركع» و اكر دريافتى او را بعد از آن كه ركوع آخر كرده بود «فهي الظّهر أربع» (٢٤) پس فريضه تو نماز پيشين است چهار ركعت.

و در كتاب من لايحضره الفقيه به اسناد صحيح از آن حضرت روايت كرده كه فرمود در نماز عيدين: «إذا كان القوم خمسة أو سبعة» چون قوم پنج يا هفت باشند «فإنهّم يجمعون الصّلاة كما يصنعون يوم الجمعة» (٢٥) پس به درستى كه به جماعت مى‌كذارند نماز را.

فصل چهارم ـ در بيان وجوب نماز جمعه و فرض عين بودن از قول فقهاى معتبرين اماميّه ـ قدّس اللّه اسرارهم ـ

فقهاى اماميّه دو قسمند: قسمى آنانند كه در جميع احكام شرعيّه از اصول و فروع، مستند به قرآن و احاديث اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ مى‌باشد و در تصانيف خود از قول ثقلين تجاوز نمى‌نمايند، مثل متقدّمان ايشان كه در ازمنه ائمّه معصومين ـ عليهم السّلام ـ يا نزديك به آن بوده‌اند، از اصحاب ايشان كرفته تا شيخ ابوجعفر طوسى ـ رحمه اللّه ـ و جمعى از اواخر متأخّرين كه متابعت ايشان كرده‌اند، از اواخر زمان شيخ زين الدّين عاملى كرفته تا حال ـ شكر اللّه مساعيهم جميعاً ـ و بر مصنّفات ايشان اعتماد تمام هست و سخنان ايشان هركز نمى‌ميرد؛ زيرا كه قول ايشان مستند به اجتهاد و رأى نيست بلكه نقل از خدا و

(٢٤) استبصار، ج ١، ص ٤٢١ ؛ تهذيب الاحكام، ج ٣، ص ١٦٠ ؛ كافى، ج ٣، ص ٤٢٧ (در مدرك اخير به جاى «انت»، «كنت» است).
(٢٥) من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٥٢٢.