٧٠. ولىّ كسى كه از روى عمد كشته شده است مى‌تواند قصاص كند يا ديه بگيرد يا عفو كند. مشهور معتقد است در قتل عمدى در اصل، قصاص واجب است و ديه با مصالحه طرفين ثابت مى‌شود. (٢٠٩)

٧١. ابن جنيد در جراحت‌هاى هشتگانه عود را افزوده است و آن جراحتى است كه به استخوان برسد و آن را پاره نكند و ديه آن را بيست شتر قرار داده است. علامه حلى مى‌گويد: در اين باره حديثى قابل اعتماد به دست ما نرسيده است. (٢١٠)

٧٢. پدر و مادر و جد و جدّه پدرى و مادرى فرزند براى قصاص نمى‌شوند و فرزند نيز براى قتل آنان از روى عمد قصاص نمى‌شود؛ ولى مشهور معتقدند اگر مادرى از روى عمد فرزندش را بكشد و نيز اجداد مادرى براى چنين قتلى قصاص مى‌شوند. (٢١١)

وفات ابن جنيد

به طور قطع ابن جنيد تا سال ٣٤٠ ق يعنى سال ورود او به نيشابور زنده بوده است. (٢١٢) چنان كه داراى روايتى است كه در آن همين تاريخ آمده و شيخ از او در برخى از كتاب‌هايش نقل كرده است. (٢١٣)

(٢٠٨)مختلف الشيعه، ج ٩، ص ٢٢٧.
(٢٠٩)همان، ص ٢٨٦.
(٢١٠)همان، ص ٤١٣.
(٢١١)همان، ص ٤٥١.
(٢١٢)المسائل‌الصاغانيه(ضمن مصنفات شيخ مفيد)، ج ٣، ص ٥٧ ـ ٥٦.
(٢١٣)رساله تحريم الفقاع(ضمن‌الرسائل‌العشر)، ص ٢٥٩.